تحلیل تناسب کاربری اراضی برای توسعه شهر تبریز با استفاده از مدل AHP-OWA
نویسندگان
1 دانشیار گروه جغرافیا و برنامهریزی شهری، دانشگاه ارومیه
2 دانشجوی دورۀ دکتری جغرافیا و برنامهریزی شهری، دانشگاه تبریز
doi
10.22059/jurbangeo.2015.55888چکیده
تحلیل تناسب زمین برای توسعۀ شهری عمل بسیار مهمی است که برنامهریزان و مدیران شهری با هدف تعیین مناسبترین الگوی فضایی برای توسعۀ شهری بهکار میگیرند. گسترش کالبدی شهر تبریز طی دهههای اخیر در نواحی نامناسب توسعه، مثل شیبهای تند، مجاورت با گسل، مجاورت با صنایع بزرگ، یا در اراضی باغی و زراعی مرغوب اطراف شهرها صورت گرفته است. بنابراین در راستای کاهش آثار منفی گسترش نامناسب توسعۀ شهری و دستیابی به اصول توسعۀ پایدار شهری، اتخاذ تدابیری برای تعیین نواحی مناسب برای توسعۀ آتی شهری که معیارهای زیستمحیطی و اقتصادی را لحاظ کند، ضروری است. یکی از روشها استفاده از روشهای ارزیابیهای چندمعیاره AHP-OWA است. در این تحقیق پس از مطالعۀ معیارهای مؤثر در فرایند توسعۀ شهری، سه نقشۀ محدودیت (اراضی ساختهشده، صنعتی و 50 متری سطوح آبی) و 12 نقشۀ فاکتور (ارتفاع، شیب، جهت شیب، فاصله از جاده، فاصله از شهر، فاصله از صنایع، فاصله از اراضی زراعی و باغی، فاصله از اراضی بایر، فاصله از سطوح آبی، قابلیتهای کاربری زمین و فاصله از گسل) و وزندهی به آنها به روش AHP تعیین شده است. سپس، اوزان ترتیبی OWA برای کنترل سطح جبرانپذیری و ریسکپذیری تعیین میشود. نتایج نشاندهندۀ تعیین نواحی برای توسعۀ شهر در محدودۀ بین صفر تا 255 است.