بررسی تأثیرات خشکسالی دریاچۀ ارومیه بر تغییرات پایداری سکونتگاههای روستایی مطالعۀ موردی: روستاهای حوضۀ آبخیز قلعهچایی شهرستان عجبشیر
نویسندگان
1 دانشآموختۀ دکتری جغرافیا و برنامهریزی روستایی، دانشگاه بناب
2 استادیار گروه محیطزیست دانشگاه آزاد اسلامی واحد تبریز
doi
10.22059/ije.2019.278473.1079چکیده
رویکرد پایداری به عنوانِ چارچوبی کارآمد برای مدیریت روستایی در برابر انواع مخاطرات محیطی از جمله خشکسالی محسوب میشود که نیازمند بهکارگیری فنون سنجش پایداری است. پژوهش حاضر با هدف ارزیابی وضعیت پایداری روستاهای حوضۀ آبخیز قلعهچایی شهرستان عجبشیر در برابر خشک شدن دریاچۀ ارومیه صورت پذیرفته است. پژوهش از نوع کاربردی بوده و روش گردآوری اطلاعات به صورت کتابخانهای و میدانی بوده است. جامعۀ آماری پژوهش حاضر را 21185 نفر ساکن در 21 روستای این محدوده تشکیل داده است. حجم نمونه با استفاده از فرمول کوکران 380 نفر و به روش تصادفی ساده انتخاب شده است. یافتههای پژوهش حاضر با استفاده از مدل بارومتر پایداری نشان داد از نظر پایداری زیستمحیطی روستاهای بررسیشده طی سالهای 1385 تا 1390 با کاهش پایداری برابر با 146/0- مواجه شدند و از نظر پایداری اجتماعی و پایداری اقتصادی بهترتیب افزایش نسبی 132/0 و 055/0 را تجربه کردند. در نهایت، روستای جوانقلعه با سطح پایداری 742/0 به عنوان پایدارترین روستا طی 15 سال اخیر بوده است و سپس روستاهای قوزولجه (666/0) و ینگجه (657/0) قرار دارند. همچنین، روستاهای چنار، محمودآباد و گنبد به عنوان ناپایدارترین روستاهای 15 سال اخیر بودهاند. یافتههای آزمون کندال نشان داد بین موقعیت قرارگیری روستاها به دریاچۀ ارومیه از نظر دوری و نزدیکی با میزان پایداری آنها همبستگی مثبت و معناداری در سطح 577/0r= وجود دارد. در نهایت، با توجه به یافتههای پژوهش حاضر، پیشنهادهای کاربردی در زمینۀ مقابله با خشکسالی و ارتقای وضعیت پایداری روستاها ارائه شده است.