تجربة زیستۀ کودکان کار شهر تبریز از احساس تنهایی، مطالعه به روش پدیدارشناختی
نویسندگان
1 دانشیار دانشگاه تبریز
2 کارشناس ارشد بهسازی منابع انسانی دانشگاه تبریز
doi
10.22059/jisr.2019.268727.770چکیده
خانواده نظامی اجتماعی است که اختلال در هریک از اعضای آن میتواند کل نظام خانواده را مختل کند. درک صحیح از مشکلات خانوادههای کودکان کار، نهتنها به این کودکان و خانوادة آنها، بلکه به جامعه نیز کمک فراوانی میکند. یکی از مؤلفههای تأثیرگذار بر کیفیت زندگی کودکان کار، احساس تنهایی است؛ بنابراین هدف این پژوهش، توصیف و تبیین واکاوی تجربههای کودکان کار از احساس تنهایی بود. پژوهش حاضر به روش کیفی و پدیدارشناسی و نمونهگیری هدفمند و بهکمک مصاحبة ژرفنگر با پانزده نفر از کودکان کار انجام گرفت و مصاحبهها ضبط و به روش استرابرت و کارپینتر تجزیه و تحلیل شد. از یافتههای تجربههای کودکان کار از احساس تنهایی چهار مضمون اصلی «احساسات ادراکشده»، «انواع احساس تنهایی»، «پیامدهای احساس تنهایی» و «راههای غلبه بر احساس تنهایی» شناسایی شد. کودکان کار در معرض انواع احساس تنهاییها و بهویژه تنهایی اگزیستانسیال قرار دارند. همچنین در زندگی خود احساس بیمعنایی، ناامیدی و رهاشدگی دارند. بدینمنظور میتوان با سیاستهایی مانند بهبود تعامل اجتماعی، تدارک زمینههای تحصیل، آموزش مهارتهای اجتماعی و معنویتدرمانی بر این حس کودکان کار غلبه کرد.