بررسی و مقایسه چند شکلی (¬T487C) اگزون 17 ژن در DGAT1و ارتباط آن با وزن لاشه و بازده لاشه درگوسفندان نژاد لری بختیاری و زل

نویسندگان

1 استادپردیس کشاورزی و منابع طبیعی، دانشگاه تهران

2 دانش آموخته کارشناسی ارشد ژنتیک و اصلاح نژاد دام، پردیس کشاورزی و منابع طبیعی دانشگاه تهران

3 استادیار پردیس کشاورزی و منابع طبیعی، دانشگاه تهران

doi
10.22103/jab.2012.462
چکیده

دی آسیل گلیسرول آسیل ترانسفراز (DGAT1) از جمله ژن­های کاندیدا برای بهبود خصوصیات لاشه در دام­های پرواری می­باشد. فرآورده این ژن کد کننده، یک آنزیم میکروزومی است که مرحله نهائی سنتز تری گلیسریدها، یعنی تبدیل دی آسیل گلیسرول به تری آسیل گلیسرول را تسریع می­نماید. هدف از این تحقیق، مطالعه ناحیه (­T487C) در اگزون 17 ژن فوق و بررسی چند شکلی آن با صفات لاشه در دو نژاد لری بختیاری و زل بود. برای این منظور طی 35 دوره به طور تصادفی از دام­های کشتاری رکوردگیری انجام شد. استخراج DNA به روش بهینه یافته استخراج نمکی از تعداد 152 نمونه گوسفند لری بختیاری و 157 نمونه گوسفند زل بدست آمد، واکنش زنجیره­ای پلیمراز برای تکثیر 309 جفت بازی از اگزون 17 ژن DGAT1 با استفاده از یک جفت آغازگر اختصاصی انجام گرفت. ژنوتیپ­ها به روش PCR-RFLP­و به طور مستقیم از روی ژل آگارز بدست آمد. در گوسفندان لری بختیاری دو آلل T و C به ترتیب با فراوانی 746/0 ­و­ 254/0 مشاهده گردید. در جمعیت گوسفندان زل نیز دو T و C به ترتیب با فراوانی 81/0 و 19/0 مشاهده شد. نتایج آنالیز آماری نشان داد چند شکلی در ناحیه­ای ­از اگزون 17 این ژن ارتباط معنی ­داری با صفات وزن و بازده لاشه دارد (05/0­P<). بطوریکه ژنوتیپ­های CC به طور معنی­ داری وزن لاشه و بازده لاشه گرم سنگین­تری نسبت به ژنوتیپ­های TT داشتند (05/0­P<). از چند شکلی مشاهده شده می­توان در برنامه­های اصلاح نژادی برای بهبود صفات بازده لاشه و وزن لاشه از طریق انتخاب به نفع ژنوتیپ­های برتر استفاده نمود.