نقش بدرفتاری دوران کودکی بر خودمهارگری نوجوانان: نقش تعدیلکنندۀ جنسیت و شفقت بر خود
نویسندگان
1 استادگروه مشاوره، دانشکده علوم تربیتی و روان شناسی، دانشگاه شهید چمران اهواز، اهواز، ایران
2 دانشجوی دکتری مشاوره خانواده، دانشکده علوم تربیتی و روان شناسی، دانشگاه شهید چمران اهواز، اهواز، ایران
3 دانشیار گروه روان شناسی تربیتی، دانشکده علوم تربیتی و روان شناسی، دانشگاه شهید چمران اهواز، اهواز، ایران
4 استاد گروه مشاوره، دانشکده علوم تربیتی و روان شناسی، دانشگاه شهید چمران اهواز، اهواز، ایران
doi
10.22108/ppls.2023.135026.2356چکیده
هدف از انجام این پژوهش، بررسی نقش تعدیلکننده جنسیت و شفقت برخود در رابطه بدرفتاری دوران کودکی با خودمهارگری در نوجوانان 13-19 ساله استان قم بود. روش پژوهش، توصیفی و از نوع همبستگی بود. نمونه پژوهش، 409 نفر (205 دختر و 204 پسر) از نوجوانان دو شهر قم و کهک استان قم بود که با روش نمونهگیری دردسترس انتخاب شدند. ابزار گردآوری اطلاعات شامل مقیاس خودگزارشی کودکآزاری، مقیاس خودمهارگری و فرم کوتاه مقیاس شفقت بر خود بود. دادههای این پژوهش از روش تحلیل مسیر تحلیل شدند. یافتهها نشان دادند بدرفتاری دوران کودکی، پیشبینیکننده خودمهارگری پایین دوران نوجوانی است. بدرفتاری دوران کودکی، پیشبینیکننده شفقت بر خود پایین دوران نوجوانی است. نقش تعدیلکننده شفقت برخود در رابطه بدرفتاری دوران کودکی با شفقت بر خود تأیید شد؛ اما نقش تعدیلکننده جنسیت در رابطه بدرفتاری دوران کودکی با شفقت بر خود تأیید نشد؛ بنابراین، با کاهش شیوع بدرفتاری با کودکان، شفقت بر خود و خودمهارگری دوران نوجوانی ارتقا مییابد. همچنین، پرورش صفت شفقت بر خود در کودکان دختر و پسر دارای تجربه بدرفتاری، مانع از کاهش سطوح خودمهارگری آنان در نوجوانی میشود.
