مقایسۀ کارایی روش سیستم استنباط فازی و مدل تلفیقی مونت کارلو- سیستم استنباط فازی برای پیشبینی پراکنش آب شرب مورد نیاز مناطق مختلف شهر کرمانشاه در سال ۱۴۰۰
نویسندگان
1 استادیار، گروه سنجش از دور، دانشکدۀ جغرافیا، دانشگاه تهران
2 استادیار، گروه سنجش از دور، دانشکدۀ جغرافیا، دانشگاه تهران
3 کارشناسی ارشد، گروه سنجش از دور، دانشکدۀ جغرافیا، دانشگاه تهران
4 استادیار، گروه سنجش از دور، دانشکدۀ جغرافیا، دانشگاه تهران
doi
10.22059/jurbangeo.2014.53592چکیده
یکی از مهمترین موضوعها برای پیشبینی آب مورد نیاز یک منطقه در آینده، انتخاب مهمترین شاخصها و تعیین وزن آنهاست. در فرایند تصمیمگیری چندمعیاره (MCDM) در انتخاب مدل برای تصمیمگیری، نمیتوان به همۀ شاخصهایی که احتمال دارد مؤثر باشند توجه کرد؛ زیرا این کار ممکن است از لحاظ زمان اجرا یا دقت برای موضوع تحقیق بهینه نباشد. از طرفی موضوع بررسی میزان آب مورد نیاز یک منطقه پیچیده و مهم است؛ لذا برای رسیدن به این مهم باید از بهترین مدل و شاخصها استفاده کرد. هدف این پژوهش انتخاب مهمترین شاخصها با استفاده از شبیهسازی مونتکارلو و روش الکتری و سپس نحوۀ پراکندگی میزان آب مورد نیاز مناطق شهر کرمانشاه در سال ۱۴۰۰ با استفاده از سیستم استنباط فازی است. از روش الکتری برای انتخاب مهمترین شاخصها و از روش مونتکارلو برای تعیین وزن شاخصهای انتخابی استفاده شده است. در این تحقیق ۱۰ شاخص طبیعی و زیرساخت انسانی برای توسعۀ شهر کرمانشاه انتخاب شده و با استفاده از نظرسنجی ۴۰ کارشناس خبره ارزشدهی شدهاند. روش الکتری این شاخصها را فیلتر کرده است و با استفاده از شبیهسازی مونتکارلو میزان عدم اطمینان نظرسنجی کاهش داده شده و وزن شاخصها نسبت به هم رتبهبندی شده است. نتایج حاکی از آن است که پاسخ دو مدل سیستم استنباط فازی و مدل تلفیقی مونتکارلو- استنباط فازی با هم اختلاف زیادی دارند و استفاده از نتایج مدل مونتکارلو- استنباط فازی برای مدیریت منابع آبی ریسک کمتری دارد.
