تدوین الگوی ارتقای امنیت اجتماعی در بافتهای فرسوده (نمونهی موردی: محلات منطقه 12 شهر تهران)
نویسندگان
1 پژوهشگر فرادکتری جغرافیا و برنامهریزی شهری، دانشکده علوم انسانی دانشگاه تربیت مدرس، تهران، ایران
2 دانشیار جغرافیا و برنامهریزی شهری، دانشکده علوم انسانی، دانشگاه تربیت مدرس، تهران، ایران
3 دانشجوی دکتری جغرافیا و برنامهریزی شهری، دانشکده علوم انسانی، دانشگاه تربیت مدرس، تهران، ایران
doi
10.22080/usfs.2023.25975.2379چکیده
بافتهای فرسوده شهری به دلیل عدم تطابق با استانداردها و معیارهای اصلی یکی از معضلات امروز کلانشهرها اس وو مسأله قابل توجهی که در بافتهای فرسوده شهری بیش از سایر مسائل و معضلات اجتماعی چشمگیرتر است مسأله امنیت اجتماعی است. هدف از این تحقیق ارائه الگوی ارتقای امنیت اجتماعی با بررسی بایدها و نبایدهای امنیت شهری در بافتهای فرسوده منطقه 12 تهران است. روش تحقیق حاضر از نوع توصیفی – تحلیلی و از نظر هدف کاربردی است و برای تجزیهوتحلیل یافتهها از نرمافزار MICMAC و برای وزندهی و رتبهبندی شاخصها از روش مقایسات زوجی استفاده شده است. نمونهگیری بهصورت هدفمند بوده و 15 نفر از متخصصان شهری بهصورت روش دلفی برای پرسشگری و امتیازدهی به شاخصها انتخاب شدند. نتایج تحقیق نشان داد که متغیرهای ابعاد کالبدی با مجموع میانگین وزنی 0.0234بیشترین و ابعاد حکمروایی با 0.0153کمترین تأثیرگذاری را بر امنیت اجتماعی منطقه مذکور داشتهاند. همچنین در بین پیشرانهای کلیدی نهایی مشخصشده (جدول شماره 7)، شاخصهای توجه کالبدی به ساختمانهای کمدوام، فاصله زمانی صرفشده تا محل سکونت، وجود اراضی رهاشده و ساختمانهای متروکه، رضایت ساکنین از بهداشت محیطی و رضایت مردم از ایمنی خیابانها و پیادهروها به ترتیب با ارزش عددی 232، 232، 230، 219، 219 بیشترین اثرگذاری را بهصورت مستقیم بر امنیت اجتماعی در بافتهای فرسوده داشتهاند.