سنجش برخورداری مناطق شهری از شاخصهای بهداشتی- درمانی(مطالعه موردی؛ کلانشهر اهواز)
نویسندگان
1 دانشیار جغرافیا و برنامهریزی شهری، دانشگاه شهید چمران اهواز، اهواز، ایران
2 استادیار جغرافیا و برنامهریزی روستایی، دانشگاه شهید چمران اهواز، اهواز، ایران
3 دانشجوی کارشناسی ارشد جغرافیا و برنامهریزی شهری، دانشگاه شهید چمران اهواز، اهواز، ایران
doi
10.22080/usfs.2024.26151.2385چکیده
امروزه شکاف بین مناطق کمتر توسعهیافته و توسعهیافتهتر باعث شده است که ارزیابی درجۀ توسعهیافتگی مکانهای مختلف موردتوجه سیاستگذاران و برنامهریزان شهری در تمامی کشورها باشد تا با شناخت مناطق کمتر توسعهیافته در جهت برطرف کردن شکاف بین این مناطق و مناطق توسعهیافتهتر قدم برداشت. مراکز بهداشتی- درمانی بهعنوان یک شاخص کلیدی و کاربردی در برنامهریزیهای توسعه شهری مطرح میگردد؛ لذا عدم توجه به آن، افزایش مشکلات شهری و شهروندان و همچنین توسعهنیافتگی را به دنبال خواهد داشت. به همین منظور پژوهش حاضر باهدف سنجش مناطق شهری کلانشهر اهواز به لحاظ برخورداری از شاخصهای بهداشتی- درمانی تدوین شده است. این پژوهش به لحاظ هدف، کاربردی و ازلحاظ ماهیت و روش انجام، توصیفی– تحلیلی است. اطلاعات و دادههای موردنیاز از طریق روش کتابخانهای و میدانی جمعآوری شده است. جامعۀ آماری پژوهش حاضر را 15 نفر از خبرگان حوزۀ پژوهش تشکیل دادند که بهصورت هدفمند نمونهگیری شدهاند. جهت تجزیه و تحلیل دادهها از تکنیک ساختاری تفسیری استفاده شد. نتایج پژوهش نشان داد که به لحاظ برخورداری از شاخصهای بهداشتی درمانی، مناطق 1 ،2 ،3 ،7 شهر اهواز وضعیت بهتری نسبت به مناطق 4، 5، 6، 8 دارند.
