سنجش میزان تابآوری مدیریتی – نهادی سکونتگاههای شهری جدید در برابر خطر زلزله (موردپژوهی: منطقۀ شهری اصفهان بزرگ)
نویسندگان
1 دانشجوی دکتری جغرافیا و برنامهریزی شهری، دانشگاه اصفهان، اصفهان، ایران
2 دانشیار، گروه جغرافیا و برنامهریزی شهری، دانشگاه اصفهان، اصفهان، ایران
doi
10.22080/usfs.2023.25480.2359چکیده
تابآوری مدیریتی – نهادی که بهعنوان ظرفیت نهادی و اجرایی جوامع برای کاهش خطر و ایجاد پیوندهای سازمانی در درون جامعه تعریف میشود، بهنوعی ویژگیهای مرتبط با تقلیل خطر، برنامهریزی و تجربۀ سوانح قبلی را در بر میگیرد. در این بعد، ویژگیهای فیزیکی سازمانها ازجمله تعداد نهادهای محلی، دسترسی به اطلاعات، پایبندی به دستورالعملهای مدیریت بحران، بههنگام بودن قوانین و مقررات، قوانین و مقررات بازدارنده و تشویقی بهویژه در امر ساختوساز مسکن، تعامل نهادهای محلی با مردم و نهادهای دولتی، رضایت از عملکرد نهادها، مسؤولیتپذیری نهادهای محلی با مردم و نهادهای دولتی، رضایت از عملکرد نهادها، مسؤولیتپذیری نهادها و نحوۀ مدیریت یا پاسخگویی به سوانح نظیر ساختار سازمانی ارزیابی میشود. هدف از انجام این پژوهش، رتبهبندی میزان تابآوری مدیریتی – نهادی سکونتگاههای شهری جدید منطقۀ شهری اصفهان در برابر خطر زلزله با استفاده از روش آراس است. با توجه به مؤلفههای مورد بررسی و ماهیت موضوع، رویکرد حاکم بر این پژوهش، «توصیفی- تحلیلی» است. جامعۀ آماری این پژوهش شامل 6 سکونتگاه شهری جدید شاهینشهر، مجلسی، سپاهانشهر، فولادشهر، بهارستان و شهید کشوری هستند. این تحقیق ازنظر هدف، کاربردی بوده و در بخش ادبیات تحقیق برای جمعآوری اطلاعات از روشهای کتابخانهای و میدانی اقدام شده است. براساس نتایج حاصل از این پژوهش، سکونتگاههای جدید شهید کشوری، مجلسی، سپاهان شهر، بهارستان، فولادشهر و شاهینشهر به ترتیب رتبههای اول تا ششم را ازنظر تابآوری مدیریتی – نهادی در برابر خطر زلزله را دارا هستند. ازآنجاکه تمام برنامهریزیها، راهبردها و اهدافی که برای تابآوری سکونتگاههای مورد مطالعه ترسیم میشود، تحت تأثیر عوامل مدیریتی – نهادی است. بنابراین توجه به مسألۀ تابآوری مدیریتی – نهادی در سطح سکونتگاههای مورد مطالعه اهمیت بسیار زیادی دارد.
