بررسی ارتباط ویژگیهای محیط مصنوع شهری با سلامت روانی شهروندان (مطالعۀ موردی شهر مشهد)
نویسندگان
1 استادیار جغرافیا و برنامهریزی شهری، دانشگاه حکیم سبزواری، سبزوار ایران
doi
10.22080/usfs.2023.25309.2349چکیده
هدف این پژوهش، بررسی رابطه میان ویژگیهای محیط مصنوع شهری با سلامت روانی در مناطق شهری در ایران، است، چرا که بررسیها گویای نرخ حدود 24 درصدی شیوع اختلالت روانی در کشور است. در راستای هدف تحقیق، شهر مشهد، به عنوان دومین شهر بزرگ ایران، به عنوان محدوده مطالعاتی انتخاب گردید. دادههای استانی گویای آن است که خراسان رضوی به لحاظ سلامت روانی در جایگاه 20 در میان استانهای کشور قرار دارد و با توجه به سهم بالای مشهد در جمعیت استان، این جایگاه را میتوان برای شهر مشهد نیز تعمیم داد. روش پژوهش توصیفی-تحلیل و نوع مطالعات مقطعی – موردی است. ویژگیهای کاربری زمین، تراکم جمعیت و فاصله (پیاده) تا مقاصد خدماتی به عنوان متغیرهای مستقل و سلامت روانی متغیر وابسته تحقیق هستند. بر اساس نتایج پژوهش، رابطه معنیداری میان تنوع کاربری اراضی با سلامت روانی مشاهده نگردید. رابطه میان سرانۀ کاربری تجاری، سرانۀ کاربری فضای سبز، تراکم خالص جمعیت، تراکم ناخالص جمعیت و فاصله (پیاده) تا مقاصد خدماتی با سلامت روانی افراد، رابطه ای معنیدار و منفی است. نتایج نشان داد که شش متغیر فاصله (پیاده) تا سوپرمارکت، سرانۀ کاربری تجاری، سرانۀ فضای سبز، تراکم ناخالص مسکونی، فاصله (پیاده) تا میوه فروشی و تراکم خالص مسکونی مجموعاً توانستند 1/23 درصد تغییرات در سلامت روان را توضیح دهند. نتایج تحلیل مسیر نشان داد که متغیر سرانۀ کاربری فضای سبز دارای بیشترین اثر مستقیم و تراکم ناخالص جمعیت دارای بیشترین اثرات غیرمستقیم و کل بر سلامت روانی افراد است. با توجه به کمبود پژوهشهای تجربی مشابه در شهرهای ایران و حتی سایر کشورهای در حال توسعه، انجام پژوهشهای تجربی بیشتر به خصوص در شهرهای ایران ضروری است.