اثربخشی آموزش شناختی-رفتاری بر ناگویی هیجانی و تحمل پریشانی در زنان نابارور تحت درمان شهر اهواز

نویسندگان

1 گروه روانشناسی، واحد شیراز، دانشگاه آزاد اسلامی، شیراز، ایران

2 گروه روانشناسی، واحد فیروزآباد، دانشگاه آزاد اسلامی، فیروزآباد، ایران

doi
10.30476/smsj.2025.100870.1462
چکیده

مقدمه: ناباروری تجربه عاطفی دشواری است که سبب‌ساز مسائل یا اختلالات روانی می‌شود. طی فرایند طاقت‌فرسای درمان ناباروری، زوجین خصوصاً زنان دچار مشکلات جسمی، روانی و اجتماعی می‌شوند. اختلالات هیجانی و کاهش تحمل موقعیت دشوار از جمله این مشکلات است. مطالعه حاضر با هدف تعیین اثربخشی آموزش شناختی-رفتاری بر ناگویی هیجانی و تحمل پریشانی در زنان نابارور تحت درمان شهر اهواز صورت گرفت.مواد و روش‌ها: طرح حاضر، مطالعه‌ای نیمه آزمایشی با طرح پیش‌آزمون-پس‌آزمون بود. جامعه آماری زنان نابارور تحت درمان شهر اهواز بودند که از میان آن‌ها 70 نفر به روش نمونه‌گیری خوشه‌ای انتخاب و به‌طور تصادفی ساده در دو گروه آزمایش و گواه قرار داده شدند. ابزارهای پژوهش مقیاس ناگویی هیجانی تورنتو (TAS-20) بگبی، پارکر و تیلور، (1994) و مقیاس تحمل پریشانی (DTS) سیمونز و گاهر (2005) و مداخله شامل آموزش بر مبنای رویکرد شناختی-رفتاری، به مدت 9 جلسه در چارچوب طرح درمانی ویلدرموت (2008) بود که برای گروه آزمایش اعمال گردید و برای گروه گواه انجام نشد.یافته‌ها: یافته‌ها با آزمون آماری تحلیل کوواریانس تک متغیره و چند متغیره محاسبه شد و میزان اثربخشی مداخله آموزش شناختی- رفتاری بر ناگویی هیجانی در گروه آزمایش 47/67 درصد، در گروه کنترل 56/99 درصد، بر تحمل پریشانی 53/44 درصد، و در گروه آزمایش و گروه کنترل 34/48 برآورد شد. آلفای کرونباخ تمامی متغیرها بیشتر از 0/70 درصد بود.نتیجه‌گیری: آموزش به شیوه شناختی-رفتاری می‌تواند به‌عنوان یک مداخله درمانی-آموزشی موجب افزایش سطح تحمل و کاهش ناگویی هیجانی در زنان نابارور گردد.شماره ثبت کارآزمایی بالینی: IRCT20240112060692N.