کاهش اثر بازگشتی لایههای تطبیق کامل جهت بهبود دقت روش تفاضل محدود حوزه زمان در سنجش از دور محیطهای الکترومغناطیسی نامحدود دارای سطوح ناهموار تصادفی
نویسندگان
1 دانشگاه صنعتی نوشیروانی بابل - دانشکده مهندسی برق و کامپیوتر - گروه مخابرات
2 دانشگاه صنعتی نوشیروانی بابل - دانشکده مهندسی برق و کامپیوتر - گروه مخابرات
3 دانشگاه صنعتی نوشیروانی بابل - دانشکده مهندسی برق و کامپیوتر - گروه مخابرات
doi
چکیده
شبیهسازی محیطهایی با ابعاد نامحدود جهت انتشار امواج الکترومغناطیسی، موجب استفاده بیش از حد از منابع محدود کامپیوتری میشود. لذا، استفاده از جاذبهایی با قدرت جذب بالا یکی از پرچالشترین مباحث مطرحشده در شبیهسازیهای الکترومغناطیسی انجامشده با روش تفاضل محدود حوزه زمان (FDTD) بهشمار میآید. حضور جاذبهای ضعیف باعث بازتاب امواج به درون محیط آزمون و درنتیجه بروز نتایجی غیرواقعی میشود. این مقاله بهمنظور بهبود جذب امواج الکترومغناطیسی، به معرفی یک رویکرد تازه در جاذبها میپردازد تا استفاده همزمان محیطهای جاذب را با یک معادله مرزی پیشنهادشده ممکن سازد. با این راهکار، اثر هادی کامل انتهای محیطهای جاذب، کاهش یافته و فرایند جذب بهبود مییابد. برای بررسی این روش، از آزمون سطح ناهموار تصادفی نامحدود بهعنوان یکی از پرکاربردترین مسائل حوزه سنجش از دور استفاده میشود. این آزمون شبیهساز یک محیط واقعی در شرایطی آزمایشگاهی به همراه سطح ناهموار تصادفی با توزیع گاوسی و منبع نقطهای است. همچنین در کلیه مراحل آزمون، خطای نسبی روش معرفیشده با خطای جاذبهای سنتی مقایسه شده، و برتری و سهولت پیادهسازی روش ارائهشده، اعتبارسنجی میشوند.
