برازش الگوی روانشناختی شکوفایی انسان (HPFM) در بین دانش آموزان مقطع دوم متوسطه شهر تهران
نویسندگان
1 استادیار، گروه روان شناسی، دانشکده علوم تربیتی و روان شناسی، دانشگاه فردوسی مشهد، مشهد، ایران
2 کارشناس ارشد مشاوره خانواده، دانشکده علوم تربیتی و روان شناسی، دانشگاه فردوسی مشهد، مشهد، ایران
3 دانشجوی دکتری مشاوره، دانشکده علوم تربیتی و روان شناسی، دانشگاه فردوسی مشهد، مشهد، ایران
doi
10.22108/ppls.2021.123941.1967چکیده
هدف پژوهش حاضر، بررسی نقش میانجیگری انگیزۀ شکوفایی، شرایط زمینهای، خودمدیریتی و تسهیلگرهای شکوفایی در ارتباط غایتنگری و شکوفایی بود؛ به این منظور، 643 دانشآموز پسر مقطع دوم متوسطه شهر تهران به روش خوشهای چندمرحلهای، انتخاب شدند و به خردهمقیاسهای مرتبط از مقیاس کوتاه بهزیستی روانشناختی ریف، مقیاس شکوفایی سلیمانی و همکاران، پرسشنامۀ فرم کوتاه شخصیت جهانی، پرسشنامۀ خودآگاهی خصوصی، پرسشنامههای شرایط زمینهای و انگیزۀ شکوفایی محققساخته، پرسشنامۀ سرمایۀ روانشناختی لوتانز، پرسشنامۀ نیمرخ شکوفایی پرما، پرسشنامۀ استقامت و پایداری داکورث و پرسشنامۀ شکوفایی هژبریان پاسخ دادند. نتایج تحلیل الگوی معادلات ساختاری نشان دادند غایتنگری بهصورت مستقیم بر انگیزۀ شکوفایی تأثیر مثبت معناداری داشت. انگیزۀ شکوفایی و تسهیلگرهای شکوفایی بهصورت مستقیم بر خودمدیریتی و بهصورت غیرمستقیم (با میانجیگری خودمدیریتی) بر شکوفایی تأثیر مثبت معناداری داشتند. خودمدیریتی نیز بهصورت مستقیم بر شکوفایی تأثیر مثبت معناداری داشت. تأثیر مستقیم شرایط زمینهای بر خودمدیریتی و تأثیر غیرمستقیم آن بر شکوفایی معنادار نبود. با توجه به نتایج این پژوهش، استفاده از روشهایی برای افزایش غایتنگری، انگیزۀ شکوفایی، خودمدیریتی و تسهیلگرهای شکوفایی برای شکوفایی بیشتر دانشآموزان پیشنهاد میشود.
