نقش بازآفرینی شهری در مطلوبیت فضاهای عمومی (مورد مطالعه: فضای عمومی حرم در شهرری)
نویسندگان
1 استادیار گروه جغرافیای انسانی، دانشکده علوم جغرافیایی، دانشگاه خوارزمی، تهران، ایران
2 دانشیار گروه جغرافیای انسانی، دانشکده علوم جغرافیایی، دانشگاه خوارزمی، تهران، ایران
3 دانشیار گروه جغرافیای انسانی، دانشکده علوم جغرافیایی، دانشگاه خوارزمی، تهران، ایران
4 دانشجوی دوره دکتری برنامه ریزی شهری، گروه جغرافیای انسانی، دانشکده علوم جغرافیایی، دانشگاه خوارزمی، تهران، ایران
doi
10.22080/usfs.2022.22044.2184چکیده
ارتقاء مطلوبیت فضاها که به معنای پذیرفته شدن آنها از جانب مردم و تأثیرگذاری بر استفاده کنندگان است، هدف مهمی از بازآفرینی شهری است. هدف این پژوهش بررسی نقش بازآفرینی شهری در مطلوبیت محور حرم در شهرری از منطقه 20 شهرداری تهران، به عنوان یک فضای عمومی کهن است. تحقیق، روشی توصیفی تحلیلی داشته و مبتنی بر دادههای پیمایشی گردآوریشده از 240 فرد نمونه از کسبه قدیمی فضای عمومی یادشده میباشد. برای تحلیل دادهها از آزمون تی تکنمونهای در نرمافزار SPSS و مدل معادلات ساختاری نرمافزار AMOS استفاده شده است. یافتههای تحقیق حاکی است که مطلوبیت فضا در ابعاد کالبدی و اجتماعی بالاتر از حد متوسط و در ابعاد محیطزیستی و اقتصادی، پایینتر از حد متوسط قرار دارد. قابلیت فضا برای حضور زنان و حضور افرد در سنین مختلف، تسهیلات عبور پیاده، ایمنی فضا، دسترسی مناسب، آسایش استفادهکنندگان، و احساس تعلق به فضا شاخصهایی از 25 شاخص مطلوبیت فضا بودهاند که وضعیت موجود، شرایط مطلوبتری از آنها را ارائه میدهد. از آنجا که طرحهای اجرا شده بیشتر ماهیتی کالبدی و فیزیکی داشته و کمتر فرهنگی یا اجتماعی بودهاند، شاخصها و ابعاد مربوط به این ابعاد نیز دستخوش تغییر و تاثیرپذیری زیادتری گردیدهاند. تسهیل حضور زنان، تسهیل عبور پیاده، ایمنسازی فضا، زیباسازی فضا، رفع آلودگی صوتی و توجه به تنظیف فضا سبب شده که شاخصهای مربوط تاثیرپذیری و تغییرات مثبت بیشتری را نمایان سازند. طرحهای بازآفرینی اجرا شده از ابعاد فرهنگی- اجتماعی و اقتصادی غفلت نموده و از اینرو فضا به لحاظ مطلوبیت، در این ابعاد کاستی و ضعف زیادتری دارد.