گونهشناسی رویکردهای اهل سنت درباره ولادت و غیبت امام زمان (ع) با تأکید بر نقد رویکرد مخالفان ولادت و غیبت
نویسندگان
1 استادیار گروه مذاهب کلامی، دانشگاه ادیان و مذاهب، قم، ایران
doi
10.22034/jis.2023.319843.1757چکیده
تطبیق روایات مهدویت بر حضرت مهدی (ع) فرزند امام حسن عسکری که از آن به «مهدویت شخصی» یاد میشود، از جمله باورهای بحثبرانگیز بین مذاهب اسلامی، بهویژه شیعه و اهل سنت نشان داده شده است. برخی از اهل سنت، بهویژه وهابیان، با برجستهکردن جنبه مذهبی آن، تلاش گستردهای در انکار تاریخی مهدویت شخصی و نسبتدادن این انکار، به تمامی اهل سنت و اختصاص عقیده مهدویت شخصی به شیعه و در نتیجه خرافهگرایی شیعه انجام دادهاند. در حالی که اهل سنت، نسبت به جنبه تاریخی مهدویت شخصی، یعنی «ولادت»، و «غیبت» آن حضرت، رویکردهای متفاوت و گاه نزدیک به شیعه امامیه دارند. این مقاله با روش توصیفیتحلیلی و انتقادی میکوشد رویکردهای اهل سنت به جنبه تاریخی مسئله مهدویت شخصی را که مشتمل بر «ولادت» و «غیبت» امام زمان (ع) است، گردآوری و طبقهبندی کند و از این رهگذر رویکرد مخالفان را بر اساس مبانی اهل سنت نقد کند. نتایج بررسیهای انجامشده نشان میدهد «گونهشناسی» رویکردهای اهل سنت در مسئله تاریخی ولادت و غیبت، در چهار دسته «رویکرد موافقان حداقلی»، «رویکرد موافقان حداکثری فرامذهبی و مذهبی»، «رویکرد مخالفان حداقلی» و «رویکرد مخالفان حداکثری» انجام میشود. این گونهشناسی میتواند ضمن ترسیم تصویری جامع از منظومه فکری اهل سنت در این باره، زمینه مناسبی برای تغییر مهدویت شخصی از باور مذهبی و تبدیل آن به باور اسلامی و نقد رویکرد مخالفان جنبه تاریخی مهدویت شخصی بر اساس مبانی اهل سنت و نقد از درون فراهم کند.