آسیبشناسی عدم حضور دانشجویان در نماز جماعت در دانشگاه علوم پزشکی شیراز
نویسندگان
1 مسئول نهاد نمایندگی مقام معظم رهبری در دانشگاه های استان فارس، دانشگاه علوم پزشکی شیراز، شیراز، ایران
2 دانشیار گروه آمار زیستی، دانشگاه علوم پزشکی شیراز، شیراز، ایران
3 دانشیار گروه معارف اسلامی و مرکز تحقیقات قرآن ،حدیث و طب، دانشگاه علوم پزشکی شیراز، شیراز، ایران
doi
10.30476/smsj.2025.101827.1499چکیده
مقدمه: پژوهشهای متعدد عرضه میدارد که شرکت در نماز جماعت بر سلامتی روحی و روانی تأثیر مثبتی دارد و همچنین موجب هدایت معنوی انسانها میگردد. در این راستا، مطالعه حاضر با هدف آسیبشناسی عدم حضور دانشجویان در نماز جماعت در دانشگاه علوم پزشکی شیراز انجام شد تا ضمن تحلیل آسیبشناسی عدم حضور دانشجویان در نماز جماعت دانشگاه چاره مناسبی جهت برگزاری هر چه باشکوهتر این فریضه الهی ارائه نماید.مواد و روشها: در این مطالعه توصیفی-مقطعی از مجموع جامعه آماری که 9471 دانشجوی مشغول به تحصیل در دانشگاه علوم پزشکی شیراز در سال 1402 بودند، 436 نفر با استفاده از روش نمونهگیری تصادفی-طبقهای انتخاب شدند. ابزار جمعآوری دادهها پرسشنامهای شامل اطلاعات دموگرافیک و عوامل اثرگذار بر شرکت در نماز جماعت بود و روایی و پایایی آن مورد تأیید قرار گرفت. در این مطالعه تجزیه و تحلیل دادهها با استفاده از نرمافزار SPSS 23 صورت گرفت. بهمنظور بررسی اثر عوامل جمعیت شناختی بر نمره کل پرسشنامه از آزمونهای تی دو نمونه مستقل، آنالیز واریانس و ضریب همبستگی استفاده گردید.یافتهها: نتایج آزمونهای آماری نشان دادند که از بین متغیرهای دموگرافیک مواردی شامل رشته و مقطع تحصیلی، وضعیت تأهل و سن افراد اثرات معناداری بر نمرۀ کل پرسشنامه داشتند (0/05>P). افراد متأهل (0/014=P) و دانشجویان دکتری حرفهای (0/034=P) نمره پرسشنامۀ بیشتری کسب کردند و با افزایش سن نمرۀ پرسشنامه افزایش یافت (0/001=P) همچنین، تأثیر عوامل فیزیکی، امام جماعت، اطرافیان و تمایلات شخصی در جذب به نماز معنادار (0/001≥P) و تأثیر فعالیتهای فوق برنامه و حضور مشاور غیر معنادار بود (0/924=P).نتیجهگیری: با توجه به نتایج این پژوهش توجه به تجهیز بهتر نمازخانه و برگزاری فعالیتهای فوق برنامه در آن، نقش مؤثر امام جماعت و مشاورین مذهبی، و حضور مسئولان و استادان در نماز جماعت باعث ایجاد ترغیب و تشویق به برپایی این تکلیف الهی می شود و مسئولان دانشگاه با طرح و برنامهریزی بهتر، قادر خواهند بود امکان شرکت حداکثری را مهیا نمایند.