درک معنایی نخبگان و ذیمدخلان محلی از طرح انتقال آب رودخانه زاب به دریاچة ارومیه؛ ارائة مدل دادهبنیاد
نویسندگان
1 استادیار جامعهشناسی، دانشگاه کردستان
2 استادیار جامعهشناسی، دانشگاه فرهنگیان کردستان
3 استادیار گروه جامعهشناسی، دانشگاه خوارزمی
doi
10.22059/jisr.2019.260880.707چکیده
پژوهش کیفی حاضر بهکمک نظریة زمینهای انجام شده و در پی پاسخ به این پرسش اساسی است که ذینفعان و ذیربطان حوضة مبدأ انتقال آب (رودخانة زاب) چگونه پدیدة انتقال آب به دریاچة ارومیه را درک و تفسیر میکنند و از دیدگاه آنان، شرایط، تعاملات و پیامدهای این وضعیت چگونه بازنمایی میشود. گردآوری و تحلیل دادهها با استفاده از تکنیکهای مصاحبة عمیق (22 مصاحبه) و بحث گروهی (8 بحث) بهکمک نمونهگیری هدفمند صورت گرفت. نتایج بهدستآمده نیز در قالب 90 مفهوم اولیه، 13 مفهوم محوری و یک مقولة هستهای طبقهبندی شد. مقولههای محوری عبارتاند از: دگرگونی وضعیت معیشت مردم در مبدأ، افزایش حساسیتهای قومیتی، رونق کشاورزی در زمینهای مسیر انتقال آب، خسارات جبرانناپذیر به کشاورزی، مشکلات زیستی و روستازدگی در مبدأ، خشکشدن دریاچة ارومیه، تهدیدات سلامتی، تغییر الگوی کشت، دید امنیتی به پدیدة انتقال آب، تغییر قیمت زمین، واگرایی اقوام، نگاهی میانجیگرایانه در انتقال، راهبرد زیستمحیطی، تشدید فقر در مبدأ و هزینهبربودن فرایند انتقال. هستة مرکزی که دیگر مقولهها حول آن شکل گرفته و مدل نظری بر پایة آن سامان یافته است، از مخاطرات و پیامدهای انتقال آب محسوب میشود که در قالب خط سیر مطالعه تفسیر شده است. براساس یافتههای پژوهش، ساکنان منطقة مدنظر به پدیدة انتقال آب میانحوضهای حساس هستند و آب را کالایی سیاسی تلقی میکنند که ممکن است به منشأ مناقشات جدی در منطقه تبدیل شود. بهنظر میرسد مسئلة انتقال آب بیش از آنکه تکنیک بهشمار بیاید، حامل مسائل اجتماعی و فرهنگی است. در این میان، غفلت و بیتوجهی به این مسئله، ضمن اینکه سرمایهگذاریهای سنگین را با خطر مواجه میکند، تبعات اقتصادی، اجتماعی، سیاسی و امنیتی را بهدنبال خواهد داشت. براساس یافتههای پژوهش، انتقال آب مازاد در حوضة زاب و شهرهای سردشت و پیرانشهر، گزینة مطلوب و پایداری در شرایط اجتماعی و فرهنگی فعلی است. در مرحلة اول، از ظرفیتها و پتانسیلهای موجود کشاورزی و صنعتی منطقه استفاده میشود. در مرحلة بعد نیز توسعة نامتوازن و بدقواره میانمنطقهای کاهش مییابد. در این صورت ضمن پایداری بهرهبرداری، مخاطرات ذکرشده نیز کمرنگ میشود.