مقایسۀ اثربخشی رواندرمانی مثبتنگر و درمان شناختی رفتاری گروهی بر سرمایههای روانشناختی نوجوانان با علائم افسردگی
نویسندگان
1 دانشجوی دکتری روانشناسی، دانشکده روانشناسی و علوم تربیتی، دانشگاه سمنان، سمنان، ایران.
2 دانشیار، گروه روانشناسی بالینی، دانشکده روانشناسی و علوم تربیتی، دانشگاه سمنان، سمنان، ایران
3 دانشیار، گروه علوم تربیتی، دانشکده روان شناسی و علوم تربیتی، دانشگاه سمنان، سمنان، ایران
doi
10.22108/ppls.2021.117838.1768چکیده
هدف از انجام پژوهش حاضر، مقایسۀ اثربخشی رواندرمانی مثبتنگر و درمان شناختی - رفتاری بر سرمایههای روانشناختی در نوجوانان با علائم افسردگی بود. روش پژوهش، شبهآزمایشی با طرح پیشآزمون - پسآزمون با گروه گواه بود. نمونه شامل 51 نفر از نوجوانان 15 تا 17 سال با علائم افسردگی مراجعهکننده به مراکز مشاوره و روانشناسی و کلینیکهای روانپزشکی ساری در 6 ماه اول سال ۱۳۹۶ بود که به روش نمونهگیری دردسترس انتخاب شدند و بهصورت تصادفی در دو گروه آزمایش و یک گروه گواه قرار گرفتند (در هر گروه 17 نفر). پرسشنامۀ افسردگی کواکس، تابآوری کانر و دیویدسون، امیدواری اشنایدر، آزمون بازنگریشدۀ جهتگیری زندگی و مقیاس خودکارآمدی عمومی شرر در پیشآزمون و پسآزمون استفاده شد. گروه آزمایش رواندرمانی مثبت طی ۱۰ جلسه و گروه آزمایش درمان شناختی رفتاری طی ۸ جلسه بهصورت گروهی تحت درمان قرار گرفتند. نتایج حاصل از تحلیل کواریانس چندمتغیره نشان دادند رواندرمانی مثبتنگر و درمان شناختی رفتاری بر سرمایههای روانشناختی تأثیر معناداری داشتهاند؛ اما اثربخشی رواندرمانی مثبتنگر در افزایش مؤلفۀ امید، بیشتر از درمان شناختی رفتاری بود. همچنین، بین دو گروه درمانی با گروه گواه در سرمایههای روانشناختی در پسآزمون تفاوت معناداری وجود داشت. رواندرمانی مثبتنگر و درمان شناختی رفتاری با تأکید بر جنبههای مختلف روانشناختی در افزایش سرمایههای روانشناختی مؤثر بودند. همچنین، رواندرمانی مثبتنگر احتمالاً ازطریق تقویت تعاملات اجتماعی و هیجانات مثبت و آموزش امید و خوشبینی در افزایش امید مؤثرتر از درمان شناختی رفتاری بود؛ بنابراین، رواندرمانی مثبتنگر میتواند بهعنوان یکی از مداخلات بالینی مورد استفادۀ متخصصان و بهویژه مشاوران مدارس برای ارتقای سلامت روان دانشآموزان قرار گیرد.