تعادل بخشی شبکه شهری همکار در نظام فضایی ناحیه با تأکید بر نقش شهرهای کوچک بر اساس روشهای تحلیل تصمیم گیری چند معیاره (مطالعه موردی: شهرستان کرمانشاه)
نویسندگان
1 استادیار گروه جغرافیا و برنامهریزی شهری، دانشگاه پیام نور، ایران
doi
10.22080/usfs.2021.3514چکیده
شهرهای کوچک در کشورهای درحالتوسعه یکی از ضعیفترین حلقههای توسعهی ناحیهای محسوب میشوند. چنانچه توسعهای بخواهد ابزاری برای پایداری نواحی محسوب شود، بهناچار برای حفظ زنجیرهی توسعهی نواحی، منطقی است که به ضعیفترین حلقهها توجه بیشتری کند. در ایران و ازجمله شهرستان کرمانشاه بهعنوان یک ناحیهی سیاسی و طبیعی نیز شهرهای کوچک دارای جایگاه بسیار ضعیفی در قیاس با شهرهای بزرگ هستند. کانون توجه برنامهریزیهای توسعهی اقتصادی، اجتماعی و فضایی شهرهای بزرگ بوده است. این توجه ویژه در پرتو نظریات رشد اقتصادی نظیر قطب رشد تاکنون معطوف به شهرهای بزرگ بوده است. در این راستا، پژوهش حاضر با روش توصیفی – تحلیلی، ضمن تأکید بر رویکرد کاربردی، بر آن است تا نقش تعادل بخشی شهرهای کوچک را در نظام فضایی منطقه با رویکرد توسعه ی یکپارچه ی ناحیهای مورد بررسی قرار دهد. شیوه ی جمع آوری اطلاعات اسنادی و میدانی است و برای تجزیه وتحلیل اطلاعات از روشهای تحلیل تصمیمگیری چندمعیاره بهره گرفته شده است. نتایج پژوهش نشان میدهد که بخش عمدهای از توانهای اقتصادی شهرستان کرمانشاه در نواحی روستایی متمرکز شده است. این توانها بهدلیل فقدان شهرهای کوچکی که میتواند واسط توسعهی بین نواحی شهرهای بزرگ و نواحی روستایی باشد، تاکنون به طور مناسبی مورد بهرهبرداری قرار نگرفتهاند؛ ازاینرو، در این پژوهش نقش شهرهای کوچک از اولویتهای اصلی برای سرمایه-گذاری در راستای توسعهی منطقهای شناسایی شدند و براساس یافتههای پژوهش، شهر «قلعه» دارای بیشترین توان برای سرمایه گذاری به عنوان شهر میانی ناحیه است.
