گردشگری نقرهای و نقش آن در ایجاد شهر خلاق (مطالعهی موردی: شهر رامسر)
نویسندگان
1 دانشجوی کارشناسی ارشد مدیریت جهانگردی، دانشکدهی علوم انسانی و اجتماعی، دانشگاه مازندران، بابلسر، ایران.
2 دانشیار گروه جهانگردی دانشکدهی علوم انسانی و اجتماعی، دانشگاه مازندران، بابلسر، ایران
3 دانشیار گروه جهانگردی دانشکدهی علوم انسانی و اجتماعی، دانشگاه مازندران، بابلسر، ایران
doi
10.22080/usfs.2021.3521چکیده
گردشگری سالمندان بهعنوان بخش مهمی از صنعت گردشگری در بسیاری از اقتصادهای توسعهیافته به رسمیت شناخته شدهاست. لازمة اینکه یک منطقة گردشگری بتواند از این ظرفیتها بهره گیرد این است که تحقیقات جامع و کاملی در این زمینه داشته باشد. این بخش از بازار گردشگری برای رشد و ارتقاء و جذب هرچه بیشتر گردشگران به مقصدهایی نیاز دارد که امکانات موردنیاز از هر لحاظ برای سهولت و راحتی سالمندان برایشان در آنجا فراهم شود. برای تحقق این امر در توسعة شهرهای مقصد گردشگری سالمندان تحولاتی صورت میگیرد که در برخی موارد میتوان از آن بهعنوان خلاقیت نام برد که در نتیجه ظهور شهرهای خلاق را درپی دارد. هدف از این مقاله سنجش رابطه میزان رونق گردشگری نقرهای در ایجاد شهر خلاق است. در بخش توصیف مفاهیم و مبانی نظری تعدادی از مقالات داخلی و خارجی موردمطالعه قرارگرفت و در نهایت تعداد 380 پرسشنامه طراحیشد که توسط شهروندان شهر رامسر در ارتباط با این مقصد پاسخدادهشده و مورد بررسی قرارگرفته است. در این پژوهش از نرمافزار اسمارت پی ال اس 3 برای تجزیهوتحلیل دادهها استفاده شده است. برای سنجش پایایی دادهها نیز از ضریب آلفای کرونباخ استفاده شده که تمامی متغیرها از آلفای کرونباخ بالای 7/0 داشتهاند. باتوجهبه نتایج بهدستآمده اینطور مشاهده شد که حضور گردشگران نقرهای بر شاخصهای شهر خلاق تأثیرگذار است و این تأثیرگذاری در جهت مثبت نیز میباشد. بیشترین تأثیر گردشگری نقرهای بر شاخص کیفیت زندگی میباشد. زیرساختهای شهری محرک توسعه اقتصادی و اجتماعی است باتوجهبه نتایج حاصل از آزمونها مشاهده شده است که گردشگری نقرهای بر میزان مشارکت و فعالیت جامعه محلی در شهر رامسر تأثیرگذاری ضعیفتری دارد. این امر میتواند ناشی از این باشد که باتوجهبه انجام برنامهریزیها از سوی سازمانها، نقش افراد در مشارکت در این زمینه کمرنگ بوده است، برای افراد بومی در طرحها جایگاهی معین نشده است، در نتیجة مشارکت ندادن جامعة بومی در فرایند برنامهریزی، این خود یک عدم شفافیت و پاسخگویی محسوب میشود که افراد سازمانها ناچار به پنهانکاری میشوند.