ارزیابی کارکرد شبکه های آبیاری در بالاآمدگی سطح آب زیرزمینی (مطالعۀ موردی: دشت بهبهان)
نویسندگان
1 استاد، گروه زمین شناسی، دانشکدۀ علوم زمین، دانشگاه شهید چمران، اهواز
2 دانشجوی دکتری هیدروژئولوژی، گروه زمین شناسی، دانشکدۀ علوم زمین، دانشگاه شهید چمران، اهواز
doi
10.22059/ije.2017.234088.611چکیده
در دشت بهبهان طی چند سال اخیر، بهدلیل مدیریت نامناسب برداشت از منابع آب سطحی و زیرزمینی، سطح ایستابی بالا آمده است و سبب بروز مشکلاتی همچون پدیدۀ آبگرفتگی در منطقۀ شهری شده است. از جمله عوامل تأثیرگذار در وقوع این پدیده، توسعۀ شبکههای آبیاری و زهکشی در سطح گستردهای از منطقۀ مطالعهشده است. برای ارزیابی این موضوع، از آمار درازمدت (سالهای آبی 1382ـ 1383 تا 1394ـ 1395) سطح آب زیرزمینی چاههای مشاهدهای و میزان آب ورودی به شبکههای آبیاری موجود در منطقه استفاده شد. با استفاده از این دادهها، هیدروگراف معرف، نقشههای همعمق، همتراز و نقشههای افت و خیز دشت بهبهان در قسمتهای مختلف آن بررسی شدند. نتایج نشان داد نوسانات سطح آب زیرزمینی دشت بهبهان و ذخیرۀ آن به آب ورودی از شبکههای آبیاری بستگی دارد و از میان شبکههای آبیاری منطقۀ مطالعهشده، شبکۀ بنهباشت در مقایسه با شبکههای آبیاری مارون جنوبی و شمالی کارکرد مؤثرتری را در تغذیۀ آبخوان دشت بهبهان و بالاآمدگی سطح آب زیرزمینی آن دارد.