بازاندیشی در ساختار فضایی کلانشهرها از منظر پراکنش هستههای عملکردی (مطالعه موردی: کلانشهر تبریز)
نویسندگان
1 دانشجوی کارشناسی ارشد جغرافیا و برنامهریزی دانشگاه تبریز، تبریز،ایران
2 دانشآموختهی دکتری جغرافیا و برنامهریزی شهری، دانشگاه شهید چمران، اهواز، ایران
3 دانشیار جغرافیا و برنامهریزی شهری، دانشگاه تبریز، تبریز، ایران
doi
10.22080/usfs.2021.19440.2024چکیده
ساختار فضایی شهرها نحوهی استقرار مجموعهای از عناصر کالبدی و عملکردی در ارتباط با محورهای مواصلاتی، فرم شهری و جمعیت میباشد. در سیر توسعهی شهرها تغییرات گستردهای در ساختار فضایی آنها رخ داده است که این تغییرات مواقعی به تعادل فضایی بین عملکردهای شهری و جمعیت و مواقعی به قطبیشدن و نابرابری فضایی منجر گردیده است. با توجه به اهمیت موضوع، هدف از تحقیق حاضر ارزیابی ساختار فضایی کلانشهر تبریز از منظر پراکنش هستههای عملکردی بهمنظور بازاندیشی در توزیع فضایی عملکردهای شهری در مناطق 10گانه متناسب با جمعیت میباشد. روش تحقیق در مطالعهی حاضر توصیفی-تحلیلی با ماهیت علی-همبستگی میباشد که بهمنظور جمعآوری اطلاعات از روش اسنادی و برای تجزیه و تحلیل اطلاعات از روشهای مرکز میانگین، بیضی انحراف معیار، تخمین تراکم کرنل، شاخص نزدیکترین همسایه و رگرسیون وزنی جغرافیایی استفاده شده است. قابل ذکر است که در این تحقیق 9 عملکرد مذهبی، آموزشی، تجاری، درمانی، فرهنگی، صنعتی، فضای سبز، تفریحی-گردشگری و اداری مورد بررسی قرار گرفته است. نتایج تحقیق حاکی از آن است که پراکنش فضایی هستههای عملکردی بهجزء عملکردهای صنعتی، تجاری و تفریحی-گردشگری دارای ساختار فضایی تکهستهای در مرکز شهر میباشند. از طرفی همبستگی بین هستههای عملکردی و جمعیت کلانشهر تبریز بر اساس آزمون رگرسیون فضایی در حد متوسط یعنی 59 درصد بوده است. بدینترتیب عدم تعادل در توزیع هستههای عملکردی در کلانشهر تبریز نمایان است و مطلوبترین رابطه بین هستههای عملکردی با جمعیت نیز مربوط به مناطق 2، 8، 3 و 4 میباشد.