بررسی اثر استفاده از دیوارهای بادشکن در کاهش تبخیر از سطح دریاچهها و مخازن با استفاد از مدل عددی FLUENT (مطالعۀ موردی: چاه نیمۀ شمارۀ 4 سیستان و بلوچستان)
نویسندگان
1 استادیار، دانشکدۀ مهندسی عمران، دانشگاه دریانوردی و علوم دریایی چابهار
2 دانشجوی مهندسی مدیریت منابع آب، دانشکدۀ مهندسی عمران، دانشگاه سیستان و بلوچستان
3 استادیار، دانشکدۀ مهندسی عمران، دانشگاه سیستان و بلوچستان
doi
10.22059/ije.2017.236320.652چکیده
پدیدۀ تبخیر به عوامل مختلفی ازجمله دما، سرعت باد، رطوبت، شوری آب، عمق آب و... بستگی دارد. بررسی آمار و اطلاعات مربوط به تبخیر، دما، سرعت باد و رطوبت در منطقۀ مطالعهشده نشان میدهد مهمترین عامل تبخیر، سرعت باد است. استفاده از دیوارهای بادشکن یکی از روشهای کنترل سرعت باد است که به کاهش تبخیر منجر میشود. دادههای استفادهشده در این تحقیق از ایستگاه هواشناسی زهک برداشت شده است. هدف از این مطالعه، شبیهسازی میدان جریان باد عبوری از روی بادشکن با استفاده از مدل عددی FLUENT و تعیین اثر هندسۀ بادشکن و فاصلۀ بین بادشکنها روی سرعت باد ورودی است. از اینرو، در قدم نخست در نرمافزار GAMBIT هندسۀ مسئله برای حل میدان جریان تعیین شد و مشبندی میدان محاسباتی و نوع مرزهای حاکم بر میدان جریان مشخص شد. پس از تهیۀ شبکۀ مورد نیاز و تعیین مرزهای میدان جریان، فایل مد نظر توسط FLUENT خوانده شده و شرایط تحلیلی سیال، مشخصات آن، مشخصات شرایط مرزی و... بر هندسه اعمال شده و مسئله حل شد. نتایج نشان میدهد در صورت طراحی بادشکنهایی به ارتفاع دو متر که فاصلۀ بین آنها 48 متر است و با زاویۀ 90 درجه در جهت شمال غربی قرار گرفتهاند، میتوان بهطور مؤثر میزان تبخیر در منطقه را کاهش داد. اگر بخواهیم فقط از سیستم بادشکن برای کاهش تبخیر در سطح چاه نیمه استفاده کنیم، باید از 160 ردیف بادشکن استفاده شود که طولی برابر عرض دریاچه دارند.