بیماری تیفوس در ایالت آذربایجان در دوره قاجار (1796-1925)
نویسندگان
1 پژوهشگر پسادکترا، تاریخ ایران بعد از اسلام، گروه تاریخ، دانشگاه شهید بهشتی، تهران، ایران
2 دانشیار طب ایرانی، مرکز تحقیقات مولکولی پوست، دانشگاه علوم پزشکی شیراز، شیراز، ایران
3 دانشیار، گروه تاریخ، دانشگاه شهید بهشتی، تهران، ایران
doi
10.30476/smsj.2024.101105.1473چکیده
تیفوس یک بیماری مشترک بین انسان و حیوان است که توسط شپش یا کنه یا موش به انسان منتقل میشود. نوع کنهای آن بیشتر در مناطق سردسیر چون ایالت آذربایجان که وضعیت زندگی مردم تا حدی غیر بهداشتی و کنه هم به صورت بومی در آن فراوان بوده شایع بوده است. این بیماری در تاریخ ایالت آذربایجان به دو صورت بیماری محلی و بیماری اپیدمی ظاهر شده و باعث تلفات بسیاری گردیده است. اقدامی نیز برای مقابله با آن در دوره قاجار صورت نگرفته است و مردم به نوعی با بیماری تیفوس به عنوان یک بیماری بومی و محلی کنار آمده بودند و تلفاتش هم محدود بود؛ اما با آغاز جنگ جهانی اول در ۲۸ ژوئیه ۱۹۱۴ شیوع اپیدمی بیماری تیفوس به خاطر کمبود مواد بهداشتی و پاک کننده در ایالت آذربایجان به شدت سیر صعودی پیدا کرد و در مارس 1917 در کنار سه عامل قحطی، بیماریهای وبا، و آنفولانزای اسپانیایی شایع شد و تا 1918 با پایان جنگ جهانی اول تلفات بسیاری بر جای گذاشت. در این مقاله ابتدا به بررسی تاریخچه بیماری تیفوس در جهان پرداخته و سپس به بررسی تاریخچه بیماری بومی و محلی تیفوس در ایالت آذربایجان در دوره قاجار (1796-1925) و در نهایت به بررسی نقش شیوع اپیدمی بیمارى تیفوس در خلال جنگ جهانی اول در کنار سایر عوامل چون وبا، آنفولانزای اسپاتیایی، قحطی بزرگ، سوءتغذیه و فقر غذایی که نقش بسیاری در شدت شیوع این بیماری و کشتار در میان ایرانیان ایالت آذربایجان داشته میپردازیم.