تبیین اصول و معیارهای طراحی فضای شهری با رویکرد ارتقاء پیاده مداری مورد پژوهی: شهر سنندج
نویسندگان
1 استاد، گروه معماری و منظر شهری، تهران، جهاد دانشگاهی، تهران، ایران
2 دانشجوی دکتری، گروه معماری، واحد یاسوج، دانشگاه آزاد اسلامی، یاسوج، ایران
3 استادیار، گروه شهرسازی، تهران، دانشگاه تربیت مدرس، تهران، ایران
doi
10.22080/usfs.2021.18354.1949چکیده
< p>شکلگیری بافت یک شهر ارتباط مستقیم با شبکه معابر آن دارد بطوری که نوع هر یک از این بافتها متاثر از شکل گیری خیابانها در داخل شهر است. یکی از راه حلهای معضلات آلودگی ترافیکی و بصری امروزه شهرهائی چون سنندج پیادهراه میباشد که در دو بعد روانی و جسمانی، شهروندان را مورد تهاجم قرار داده است. هدف این پژوهش ارائه اصولی است که در مقوله تعمیم پذیری آن به عنوان راهکاری جهت احیای محیط شهری انسان مدار ایفای نقش کند. دو مسئله که در این گونه پژوهشها کمتر مورد توجه قرار گرفته است یکی انتخاب اصولی خیابان مناسب پیادهمداری طبق علم معماری و شهرسازی است؛ و دیگری ارائه الگوئی است که در میان پراکندگی مولفههای پیادهمداری به عنوان معیار در این گونه شهرها مورد توجه قرار گیرد. این مقاله از نوع کاربردی است که به معرفی شاخصههای پیادهمداری پرداخته است. دادهها از روش MADM و فرمول آنتروپی شانون و طیف لیکرت 9نقطه ای با بهرهگیری از تکنیک تاپسیس مورد پردازش قرار گرقت، نتایج پژوهش نشان داد خیابان امام خمینی(ره) با رتبه 0.6589 دارای اولویت است. سپس این خیابان با تمامی مولفه های پیادهمداری مورد تحلیل قرار گرفت که با گراف بندی از 1تا4 با نمره 2.885 به عنوان خیابان نسبتا مطلوب معرفی شد. با استفاده از قابلیتها، فرصتها و تهدیدهای منطقه، الگوئی با سه مولفه زیرساخت، عملکردی، تزئیناتی(تکمیلی) جهت ارتقای خیابان معرفی شد. تکمیل فرایند ریزمولفه های تحلیل شده به عنوان پیشنهاد ارتقای پیادهمداری در این پژوهش مد نظر قرار گرفت.