اثربخشی درمان مبتنی بر پذیرش و تعهد بر فرسودگی شغلی، فرسودگی زناشویی و تابآوری خانواده پرستاران در زمان شیوع کووید-19
نویسندگان
1 استاد، دکترای تخصصی مشاوره، دانشکده روانشناسی و علوم تربیتی، دانشگاه خوارزمی تهران، ایران
2 دانشیار، دکترای تخصصی مشاوره، دانشکده روانشناسی و علوم تربیتی، دانشگاه خوارزمی تهران، ایران
3 دانشجوی دکتری مشاوره، دانشکده روانشناسی و علوم تربیتی، دانشگاه خوارزمی تهران، ایران
4 دانشیار، دکترای تخصصی زنان و زایمان (فلوشیپ آنکولوژی زنان)، دانشکده پزشکی، دانشگاه علوم پزشکی تهران، ایران
doi
10.30476/smsj.2024.98096.1404چکیده
مقدمه: با توجه به اهمیت شغل پرستاری که حلقه اتصال بین سازمان بهداشت و درمان کشور و بیماران است، اغلب پژوهشهای اخیر، درصدد بررسی مشکلات شغلی و خانوادگی پرستاران بوده و پژوهشهای کمتری به مداخله و رویکردهای درمانی در این خصوص پرداختهاند. پژوهش حاضر با هدف اثربخشی درمان گروهی مبتنی بر پذیرش و تعهد بر فرسودگی شغلی، فرسودگی زناشویی و تابآوری خانواده پرستاران متأهل انجام گرفته است.مواد و روشها: روش پژوهش آزمایشی با طرح پیشآزمون-پسآزمون-پیگیری بود. جامعه آماری همه پرستاران یکی از بیمارستانهای تهران در سال 1399-1401 در دوران شیوع کرونا بود. نمونه شامل 24 پرستار (12 نفر گروه آزمایش و 12 نفر گروه کنترل) بودند که به روش نمونهگیری تصادفی ساده انتخاب شدند. پرسشنامههای مورد استفاده در این پژوهش پرسشنامه فرسودگی شغلی مسلش (1981)، فرسودگی زناشویی پاینز (1996) و تابآوری خانواده سیکسبی (2005) بود. دادهها با آزمون تحلیل واریانس با اندازهگیری مکرر و آزمون تعقیبی بونفرونی تحلیل شدند.یافتهها: نتایج نشان داد که درمان مبتنی بر پذیرش و تعهد منجر به کاهش معنادار (01/0>P) فرسودگی شغلی، فرسودگی زناشویی و افزایش معنادار تابآوری خانواده در پرستاران متأهل شده است (01/0>P). همچنین در مراحل پیگیری، اثر درمان مبتنی بر پذیرش و تعهد بر فرسودگی شغلی حفظ شده است (01/0>P).نتیجهگیری: از مهمترین کاربردهای مبتنی بر یافتههای به دست آمده در این مطالعه میتوان به این نکته اشاره کرد که با تمرکز بر فرآیندهای پذیرش و تمرکز ذهنی میتوان به کاهش فرسودگی شغلی و زناشویی پرستاران کمک کرد. برهمین اساس، پیشنهاد میشود سیاستگذاران حوزه بهداشت و درمان نسبت به این رویکرد درمانی در تصمیمگیریهای خود توجه داشته باشند.