تحلیلی بر مولفههای موثر در کیفیت زندگی ساکنان محلات فرودست شهری مورد پژوهی: محلهی جعفرآباد و دولتآباد شهر کرمانشاه
نویسندگان
1 دانشجوی دکتری جغرافیا و برنامه ریزی شهری دانشگاه شهید بهشتی، تهران، ایران
2 استادیار گروه جغرافیا و آمایش انسانی دانشگاه شهید بهشتی، تهران، ایران
3 کارشناس ارشد جغرافیا و برنامه ریزی شهری دانشگاه شهید بهشتی، تهران، ایران
doi
10.22080/usfs.2021.17658.1898چکیده
بدون شک یکی از اصلیترین دگرگونیها در عرصه برنامه ریزی شهری ایجاد و ارتقاء کیفیت زندگی در محیطهای شهری میباشد. باتوجه به اینکه هدف نهایی تمامی نظریهها و جنبشها و مدیران و برنامهریزان در حوزه مسائل شهری معطوف به بهبود کیفیت زندگی شهرندان است، درک و شناخت عوامل موثر بر کیفیت زندگی شهروندان و چگونگی سنجش آن در محلات شهری به ویژه محلات فرودست دارای اهمیت است. افزون بر آن درک پیچیدگیهای سکونتگاههای خود انگیخته و شناخت ابعاد مختلف اجتماعی، اقتصادی، فرهنگی و روانی محیط زندگی و کالبد آن در جهت ارائه راهحل و برنامههای علمی و عملی به مدیران شهری از جمله ضرورتهای اساسی است که مطالعه کیفیت زندگی در این سکونتگاهها را اجتناب ناپذیر میسازد. بنابراین پژوهش پیش رو به بررسی مولفههای موثر بر ابعاد کیفیت زندگی در سکونتگاههای خودانگیخته در محلات مورد پژوهش پرداخته است. جهت تحلیل مولفهها با استفاده از مطالعات میدانی و براساس فرمول کوکران اقدام به توزیع پرسشنامه در میان ساکنان محلههای مورد پژوهش نموده است. جهت تحلیل یافتهها از آزمون T، رگرسیون و تحلیل مسیر استفاده شده است. نتایج حاصل از تحلیل دادهها گویای آن است که کیفیت زندگی در سطح دو محله از نظر ساکنان متفاوت میباشد. همچنین مولفهها مورد پژوهش نیز متفاوت میباشند. در بررسی مولفههای ذهنی بر کیفیت زندگی مولفههای حس تعلق و بهزیستی ذهنی و در مولفه عینی، شاخص اجتماعی بیشتر تاثیر بر کیفیت زندگی در محلات داشته است.
