اثر پوشش گیاهی شهری در کاهش آلودگی صوتی با استفاده از شبکه عصبی مصنوعی
نویسندگان
1 دانشیار گروه ارزیابی و مخاطرات محیط زیست، پژوهشکده محیط زیست و توسعه پایدار و دانشکده محیط زیست کرج، کرج، ایران
2 دانشجوی کارشناسی ارشد رشته طراحی محیط زیست، گروه مهندسی محیط زیست، دانشکده فنی و مهندسی دانشگاه آزاد اسلامی تهران مرکزی، تهران، ایران
doi
10.22080/usfs.2021.18687.1978چکیده
آﻟﻮدﮔﯽ ﺻﻮﺗﯽ، از ﻣﻌﯿﺎرهای مهم برای تعیین کیفیت زندگی در شهرها محسوب میشود و رفاه اجتماعی را تحت تأثیر خود قرار میدهد. در این راستا پوشش گیاهی و فضای سبز نقش بسیار مؤثری در کنترل و کاهش آلودگی شهرها دارند. ارزیابی و مدل ساختار و ترکیب مؤثر پوشش گیاهی در کنترل آلودگی صوتی در شهرها همچنان با محدودیت بسیاری در مطالعات روبرو است به طوری که هدف اصلی این پژوهش قرار گرفته است. نمونهگیری شدت صوت در 100 ایستگاه در بوستانها و معابر مناطق ۲ و ۵ شهر تهران انجام شد. جهت مدلسازی میزان کاهش شدت صوت (Leq) در دیوار صوتی گیاهی از روش مدلسازی شبکه عصبی مصنوعی و با استفاده از 9 متغیر پوشش گیاهی انجام شده است. با توجه به نتایج، مدل به دست آمده با ساختار 1-24-9 (9 متغیر ورودی، 24 نورون در لایه مخفی و یک متغیر خروجی) با توجه به بیشترین مقدار ضریب تبیین در سه دسته داده آموزش، اعتبارسنجی و آزمون معادل 98/0، 92/0 و 9/0، بهترین عملکرد بهینهسازی ساختار را نشان میدهد. بر اساس نتایج آنالیز حساسیت مدل، عرض دیوار، میانگین ارتفاع درختان، و میانگین قطر تاج درختچهها با ضریب اثرگذاری 72/0، 44/0و 15/0، به ترتیب بیشترین تأثیر را در کاهش شدت صوت در دیوارهای صوتی گیاهی شهری از خود نشان میدهند مدل ارائه شده در این پژوهش به عنوان یک سیستم پشتیبان تصمیمگیری در طراحی مهندسی دیوارهای صوتی گیاهی در شهرها شناخته شده است به طوریکه امکان پیشبینی راندمان این دیوارها را با توجه به متغیرهای ساختاری آنها به خوبی فراهم میکند.