اثربخشی آموزش حل مسئلۀ خانوادهمحور بر تمایزیافتگی زوجین
نویسندگان
1 کارشناسی ارشد روان شناسی بالینی، واحد کرمانشاه، دانشگاه آزاد اسلامی، کرمانشاه، ایران
2 استاد گروه روان شناسی، واحد کرمانشاه، دانشگاه آزاد اسلامی، کرمانشاه، ایران
doi
10.30476/smsj.2024.99039.1423چکیده
مقدمه: امروزه در راستای ارتقای کیفیت زندگی اعضای خانواده و رسیدن به تمایزیافتگی بهویژه در زوجین از رویآوردهای شناختی-رفتاریای مثل روش حل مسئله استفاده میشود. در همین راستا پژوهش حاضر با هدف بررسی اثربخشی آموزش حل مسئله خانواده محور بر تمایزیافتگی زوجین انجام شد. مواد و روشها: پژوهش حاضر کاربردی با شیوه اجرای شبه آزمایشی از نوع طرح پیشآزمون-پسآزمون با گروه کنترل بود. جامعه آماری این پژوهش شامل متأهلان مراجعهکننده به مرکز مشاوره دانشگاه آزاد اسلامی واحد کرمانشاه بود. ابتدا از بین زوجینی که جهت رفع مشکلات زناشویی به مرکز مراجعه کرده بودند، تعداد 30 زوج به روش نمونهگیری هدفمند انتخاب و سپس بهصورت به دو گروه آزمایش (15 زوج) و کنترل (15 زوج) تقسیم شدند. پس از آن گروه آزمایش به مدت 10 جلسه 90 دقیقهای حضوری، آموزش حل مسئله خانواده محور را دریافت نمود. برای جمعآوری دادهها از پرسشنامه تمایزیافتگی خود (DSI) اسکورن و فریدلندر (1998) استفاده شد. سپس دادههای جمعآوریشده با استفاده از روش تحلیل کوواریانس و نرمافزار SPSS نسخه 22 مورد تجزیهوتحلیل قرار گرفت. یافتهها: آموزش حل مسئله خانواده محور تأثیر معناداری بر افزایش تمایزیافتگی زوجین در گروه آزمایش نسبت به گروه کنترل دارد (05/0>P). نتیجهگیری: مطابق با یافتههای پژوهش میتوان از برنامه آموزش حل مسئله خانواده محور در قالب طرحهای آموزشی فراگیر در راستای بهبود تمایزیافتگی زوجین بهره گرفت.