پایش گسترش و واکاوی پراکنش شهر زنجان در طول چهار دهه با تحلیلهای آماری و مکانی
نویسندگان
1 دانشآموخته کارشناسی ارشد سیستم اطلاعات مکانی، دانشگاه تربیت دبیر شهید رجایی، تهران، ایران
2 استادیار گروه مهندسی نقشهبرداری، دانشگاه تربیت دبیر شهید رجایی، تهران، ایران
doi
10.22080/usfs.2021.3123چکیده
پدیده پویای رشد شهری از نشانههای رشد جمعیت، توسعه اقتصادی و همچنین افزایش اهمیت شهر است. مطالعات شهری و همچنین برنامهریزیهای آتی برای شهرسازی نیازمند دادههای فعلی و تاریخی مربوط به ادوار گذشته از شهر است. هدف از پژوهش حاضر مطالعه، بررسی و ارزیابی گسترش مکانی-زمانی شهر زنجان در پنج برهه زمانی به کمک سیستمهای اطلاعات جغرافیایی (GIS) و با بهکارگیری مدل آماری آنتروپی نسبی شانون است. در این پژوهش از عکسهای هوایی مربوط به سه دوره زمانی سال های 1352، 1361، 1377 و دو دوره تصاویر ماهواره ای 1387 و 1395 استفاده شد. پس از آمادهسازی اطلاعات مکانی مورد نیاز، سیستم اطلاعات جغرافیایی برای تعیین میزان توسعه نواحی شهری و رشد شهرنشینی در زنجان ده جهت مختلف بهکار گرفته شد. فرضیه بهکاررفته برای تقسیمبندی نواحی در آنتروپی نسبی شانون، دید خوبی از رشد کلی شهر، جهت رشد شهر و رشد شهر در دورههای زمانی متفاوت ارائه میکند. براساس نتایج بهدستآمده از این تحقیق، شهر زنجان دارای پراکندگی افقی شدید نیست، چراکه میزان آنتروپی نسبی شانون محاسبهشده برای شهر از 5/0 تجاوز نکرده است. از سوی دیگر یکی از مهمترین نتایج بهدستآمده از این تحقیق این است که گسترش شهری در شهر زنجان از افزایش جمعیت پیشی گرفته است و به عبارت دیگر، افزایش سطح شهر فراتر از افزایش جمعیت بوده است. این خود مؤید پراکندهتر شدن تدریجی شهر است که معمولاً در اثر ماشینی شدن شهرها اتفاق میافتد. با توجه به روند طولانیمدت بررسیشده در زنجان، نتایج بهدستآمده راهنمای خوبی برای مدلسازی فرایند پراکندگی افقی (اسپرال) شهری، درک عوامل شهرنشینی و پیشبینی الگوهای توسعه شهر در آینده است.