سنجش وتبیین عملکرد محدودهها و حریمهای شهری در کنترل سرریز رشد شهری استان مازندران
نویسندگان
1 استادیار گروه مهندسی شهرسازی، دانشکده هنر و معماری، دانشگاه مازندران، بابلسر، ایران
2 استادیار گروه مهندسی شهرسازی، دانشکده هنر و معماری، دانشگاه مازندران، بابلسر، ایران
3 کارشناس ارشد گروه مهندسی شهرسازی، دانشکده هنر و معماری، دانشگاه مازندران، ، بابلسر، ایران.
doi
10.22080/usfs.2021.3125چکیده
تعریف و تعیین محدوده و حریم برای شهرها، ابزار رسمی و قانونی سیاستگذاری و برنامهریزی برای کنترل سرریز رشد شهری و نظارت بر ساختوسازها در پیرامون شهرها است. طبق قانون، شهرداریها موظف به استفاده از این ابزار در جهت جلوگیری از ساخت و سازهای بیرویه در خارج از محدودههای شهری هستند، موفقیت عملکرد این ابزار در کنترل، کاهش و هدایت گسترش ساخت و سازهای پیراشهری موضوعی است که در این پژوهش مورد بررسی قرار میگیرد. در پژوهش حاضر، تلاش میشود دادههای روند رشد جمعیت نقاط سکونتی واقع در قلمروی محدودهها، حریمها و نواحی خارج از حریم چهار شهر ساری، آمل، بابل، قائمشهر (بهعنوان نمونه آماری از جامعه شهرهای استان)، با نظر به تأثیر تصویب محدوده و حریمهای شهری (در قالب تهیه طرحهای جامع شهری) در آن روندها به دو روش آمار توصیفی و استنباطی بررسی و بدین واسطه موفقیت عملکرد این قلمروهای مدیریتی در کنترل سرریز رشد جمعیت پیراشهری نشان داده شود. یافتههای پژوهش با توجه به نتایج تحلیل توصیفی از مقایسه روند رشد سکونتگاههای واقع در حریم نسبت به محدوده شهر و پهنه خارج از حریم، مقایسه نرخ رشد قبل و بعد از تعیین حریم در طرحهای جامع و همینطور یافتههای حاصل از آزمونهای آماری انجامشده نشان میدهد عملکرد حریمهای شهری در کنترل سرریز رشد شهری در نواحی پیراشهری مازندران موفق نبوده است و رشد در حریم، بهویژه در سکونتگاههای با فاصله کمتر از محدوده بعد از تصویب حریم نیز اصولاً کاهش نیافته است.