تاثیرات انرژی پالس لیزر و موقعیت نقطه کانونی در سختکاری سطحی لیزری فولاد زنگ‌نزن AISI 410

نویسندگان

1 دانش‌آموخته کارشناسی مهندسی مکانیک،دانشکده فنی مهندسی،دانشگاه ملایر، ملایر

2 استادیار دانشکده مهندسی مکانیک - دانشگاه ملایر

3 دانشجو کارشناسی ارشد مهندسی مکانیک، دانشکده فنی و مهندسی، دانشگاه ملایر، ملایر

4 دانش‌آموخته کارشناسی مهندسی مکانیک،دانشکده فنی مهندسی،دانشگاه ملایر، ملایر

doi
چکیده

در این مقاله فرآیند عملیات سختکاری سطحی لیزری بر فولاد زنگ‌نزن مارتنزیتی 410 AISI با استفاده از لیزر حالت جامد پالسی Nd:YAG با توان بیشینه 700 وات مورد آزمایش قرار گرفته شد. موقعیت نقطه کانونی (22 تا 34 میلی‌متر) و انرژی پالس لیزر (14.7 تا 16.8 ژول) پارامترهای متغیر فرآیند در نظر گرفته شدند. میکروسختی در سطح و عمق لایه سخت شده، سختی‌ سنجی گردید. متالوگرافی نمونه‌ها به منظور بررسی ریزساختار ناحیه سخت شده انجام شد. همچنین ابعاد هندسی منطقه سخت شده (پهنا و عمق نفوذ)، طیف میکروسختی در عمق و سطح لایه سخت شده مورد بررسی و ارزیابی قرار گرفتند. نتایج حاکی از آن است که با افزایش انرژی پالس لیزر و کاهش موقعیت نقطه کانونی، عمق و میزان سختی لایه سخت شده افزایش می‌یابد. همچنین نتایج نشان داد که در نتیجه استحاله حالت جامد و انحلال کاربیدها در زمینه فولاد در فرآیند سختکاری سطحی لیزری، بهبود در سختی سطحی به دست می‌آید. در ساختار مارتنزیتی تشکیل شده در ناحیه سختکاری شده لیزری، فاز فریت دلتای کمتر منجر به افزایش میکروسختی ماده شده است. بیشترین عمق لایه سخت شده در بیشترین سطح انرژی پالس 16.8 ژول به میزان 350 میکرومتر، پهنای 2208 میکرومتر و بیشینه سختی سطحی معادل 747 ویکرز بدست آمد.