بررسی رابطه بین توانمندسازی روانشناختی با فرسودگی شغلی با توجه به نقش میانجی هوش هیجانی در پرستاران بیمارستانهای خصوصی شیراز
نویسندگان
1 گروه مدیریت، واحد کرمان، دانشگاه آزاد اسلامی، کرمان، ایران
2 گروه مدیریت، واحد کرمان، دانشگاه آزاد اسلامی، کرمان، ایران
3 گروه مدیریت، واحد کرمان، دانشگاه آزاد اسلامی، کرمان، ایران
4 گروه مدیریت، واحد کرمان، دانشگاه آزاد اسلامی، کرمان، ایران
5 گروه مدیریت، واحد کرمان، دانشگاه آزاد اسلامی، کرمان، ایران
doi
10.30476/smsj.2023.97404.1378چکیده
مقدمه: فرسودگی شغلی کارکنان یکی از مهمترین مسائل سازمانهای امروزی است چراکه کارکنان فرسوده و تحلیل رفته نمیتوانند در نیل به اهداف سازمانی مؤثر باشند. این پژوهش با هدف بررسی رابطه بین توانمندسازی روانشناختی با فرسودگی شغلی با توجه به نقش میانجی هوش هیجانی در پرستاران بیمارستانهای خصوصی شیراز انجام شد. مواد و روشها: این مطالعه به روش مقطعی تحلیلی و روی 256 نفر از 750 نفر پرستار بیمارستانهای خصوصی شیراز انجام شد. جهت جمعآوری دادهها از پرسشنامههای فرسودگی شغلی مسلچ، توانمندسازی روانشناختی اسپریتزر و هوش هیجانی بار اون و برای آنالیز دادهها از روش معادلات ساختاری استفاده شد. یافتهها: قدر مطلق ضریب مسیر تبیین وضعیت رابطه بین توانمندسازی روانشناختی با فرسودگی شغلی بالاتر از 0/3 (0/545) و آماره t نیز بالاتر از 1/96 به دست آمد؛ بنابراین بین توانمندسازی روانشناختی با فرسودگی شغلی رابطه منفی وجود دارد، یعنی با افزایش توانمندسازی روانشناختی، فرسودگی شغلی کاهش مییابد. همچنین هوش هیجانی سبب افزایش تأثیر توانمندسازی روانشناختی بر فرسودگی شغلی میگردد، در واقع با افزایش همزمان توانمندسازی روانشناختی و هوش هیجانی، فرسودگی شغلی کمتر میشود. نتیجهگیری: با توجه به نتایج این مطالعه و وجود تأثیرهای متقابل بین توانمندسازی روانشناختی، هوش هیجانی و فرسودگی شغلی هیجانی، انتظار میرود مدیران بتوانند با تلاش برای تقویت هوش هیجانی در توانمندسازی روانشناختی نیز تغییر ایجاد نمایند و به بهبود کارآمدی پرستاران کمک کنند