مقایسۀ بخشایشگری و پایبندی مذهبی در زوج‌های در آستانۀ طلاق و زوج‌های عادی

نویسندگان

1 دانشیار گروه روانشناسی، دانشکده ادبیات و علوم انسانی، دانشگاه گیلان، رشت، ‌ایران.

2 استادیار گروه روانشناسی، دانشکده ادبیات و علوم انسانی، دانشگاه گیلان، رشت،‌ایران.

3 استادیار گروه علوم تربیتی و مشاوره، دانشکده ادبیات و علوم انسانی، دانشگاه گیلان، رشت،‌ایران.

4 کارشناس ارشد مشاوره توانبخشی، دانشگاه آزاد اسلامی‌واحد رشت، رشت، ‌ایران

doi
10.22108/ppls.2018.112606.1506
چکیده

روند روبه‌رشد طلاق در جامعۀ ایرانی نگران‌کننده است. پژوهش حاضر با هدف مقایسۀ بخشایشگری و پایبندی مذهبی در زوج‌های در آستانۀ طلاق و زوج‌های عادی انجام شد. روش پژوهش، توصیفی و علی - مقایسه‌ای بود. برای انتخاب گروه زوج‌های در آستانۀ طلاق ابتدا به واحدهای مشاوره دادگاهها و دفاتر وکالت شهرهای مختلف استان گیلان مراجعه شد. پرونده‌های زوج‌های دارای شرایط ورود به پژوهش، مطالعه و از ‌این تعداد 173 نفر به‌صورت دسترس انتخاب شدند. سپس 143 نفر از زوج‌های عادی مراجعه‌‌کنندۀ دادگاهها و دفاتر وکالت که علت مراجعه آنها چیزی غیر از تکمیل پرونده طلاق بود با روش نمونه‌گیری هدفمند انتخاب شدند و به پرسشنامه‌های پایبندی مذهبی گلاک و استارک و بخشایشگری ری و همکاران پاسخ دادند. داده‌های به‌دست‌آمده ازطریق آزمون‌ مجذور خی پیرسون، آزمون t استیودنت مستقل، تحلیل واریانس چندمتغیری پردازش شدند. نتایج نشان دادند میانگین بخشایشگری و پایبندی مذهبی در زوج‌های در آستانۀ طلاق و زوج‌های عادی به‌طور معنی‌داری متفاوت است؛ یعنی زوج‌های در آستانۀ طلاق نسبت به زوج‌های عادی دارای سطوح بخشش کمتری بودند و در ابعاد اعتقادی و مناسکی پایبندی مذهبی نمرات کمتری نسبت به زوج‌های عادی به دست آوردند. تفاوت چشمگیری بین این دو گروه، اشارات زوج درمانی مهمی برای اجرای مداخلات روانشناختی بخشش‌محور و نیز ترویج اعتقادات مذهبی و مناسکی در میان زوج‌ها به‌منظور حفظ و تقویت پیمان زناشویی داشت.