بهینه‌سازی تعداد ایستگاه‌های باران‌سنجی ایران براساس روش‌‌های میان یابی و تحلیل مولفه‌های اصلی

نویسندگان

1 دانش‏ آموختۀ کارشناسی ارشد آبخیزداری، دانشکدۀ کشاورزی و منابع طبیعی، دانشگاه هرمزگان، بندرعباس

2 دانش ‏آموختۀ کارشناسی ارشد آبخیزداری، دانشکدۀ کشاورزی و منابع طبیعی، دانشگاه هرمزگان، بندرعباس

3 استادیار، دانشکدۀ کشاورزی و منابع طبیعی، دانشگاه هرمزگان، بندرعباس

doi
10.22059/ije.2017.62648
چکیده

  بهینه‏سازی تعداد ایستگاه‏های سینوپتیک در تخمین میزان بارندگی به لحاظ کاهش هزینۀ تعمیر و نگهداری، گامی مهم است. هدف اصلی این تحقیق، تعیین تعداد بهینۀ ایستگاه‏های سینوپتیک برای تخمین میزان بارندگی است. بر این اساس، ابتدا مقادیر باران ایستگاه‏های سینوپتیک مربوط به دورۀ آماری مشترک 14‌ساله از سازمان هواشناسی کشور اخذ شد و عملکرد پنج روش مختلف درون‏یابی ارزیابی شد. با توجه به نتایج، روش تابع پایۀ شعاعی (RBF)، با میزان خطای 63/0 به‌عنوان مناسب‏ترین برازش داده، انتخاب شد و سپس با استفاده از روش یادشده و PCA بهینه‏سازی ایستگاه‏ها صورت پذیرفت. بررسی‏های انجام‌شده نشان می‏دهد با حذف ایستگاه‏های سینوپتیک در روش PCA خطای برآورد RMSE از 48/0 به 52/0 نسبت به حالتی که از همۀ ایستگاه‏های سینوپتیک استفاده می‏شد، افزایش یافت و در روش میان‏یابی تابع پایۀ شعاعی میزان خطا از 63/0 به 55/0 کاهش یافت که بیان‌کنندۀ مناسب‌بودن این روش در بهینه‏سازی ایستگاه‏های سینوپتیک کشور است. نتایج بیان می‌کند که با حذف 34 نقطه در روش PCA و 22 نقطه در روش میان‏یابی تابع پایۀ شعاعی از شبکۀ ایستگاه‏های سینوپتیک ایران مقدار خطای به‌دست‌آمده قابل قبول است.   ‌