اثر کنتور فارو و پیتینگ در افزایش پوشش گیاهی مراتع (مطالعۀ موردی: منطقۀ بلبل استان یزد)
نویسندگان
1 دانشیار دانشگاه علوم کشاورزی و منابع طبیعی ساری
2 مربی مرکز تحقیقات آموزش و تحقیقات کشاورزی و منابع طبیعی یزد
doi
10.22059/ije.2017.61474چکیده
یکی از سازههای مهم برای بهرهبرداری بهینه از آب و خاک در مناطق خشک و نیمهخشک سازۀ ذخیرۀ نزولات آسمانی است. اجرای پروژههای ذخیرۀ نزولات آسمانی مانند ایجاد کنتور فارو و پیتینگ در عرصههایی که پوشش گیاهی مراتع به حدی کاهش یافته است که هیچگونه تأثیری در جلوگیری از رواناب سطحی ندارد؛ ولی پایههای گیاهی مناسب و خوشخوراک در عرصه وجود دارد و یا کوبیدگی سطح خاک بر اثر تردد بیش از حد دام موجب نفوذناپذیری آب به درون خاک شده است، برای مهار رواناب و سیلابهای حاصل از نزولات آسمانی با هدف ذخیرهسازی آب باران و افزایش پوشش گیاهی، انجام میشود. این تحقیق در مراتع بلبل استان یزد با میزان بارندگی حدود 130 میلیمتر در سطحی معادل دو هکتار در سال 1383 اجرا شد. پس از اجرای طرح و ایجاد سازههای مکانیکی کنتور فارو و پیتینگ، در سال هفتم (1391) میزان درصد پوشش گیاهی و تراکم گونههای مطالعهشده در چهار سایت منطقۀ اجرای طرح و منطقۀ شاهد اندازهگیری شد. اندازهگیریها در مناطق بررسیشده طی 12 ترانسکت و 120 پلات انجام شد. نتایج میزان درصد پوششگیاهی و تراکم در تیمارهای کنتور فارو و پیتینگ و شاهد اختلاف معناداری را در سطح 1 درصد نشان دادند. میزان درصد پوشش گیاهی در سازۀ مکانیکی کنتور فارو و پیتینگ نسبت به شاهد بهترتیب 4/2 و 1/3 برابر و همچنین میزان تراکم پوشش گیاهی در آنها بهترتیب 5/1 و 2/2 برابر افزایش داشته است. بنابراین، در منطقۀ مطالعهشده عملکرد سازۀ پیتینگ نسبت به کنتور فارو در افزایش پوشش گیاهی بیشتر بود.