تأثیر منابع آب در توسعۀ پایدار نواحی روستایی بخش ززوماهروی شهرستان الیگودرز
نویسندگان
1 دانشجوی دکتری جغرافیا و برنامهریزی شهری، دانشگاه شهید بهشتی
2 دانشجوی دکتری جغرافیا و برنامهریزی شهری، دانشگاه شهید بهشتی
3 استادیار، دانشکدۀ علوم و فنون نوین، دانشگاه تهران
4 استادیار دانشگاه آزاد اسلامی، واحد اسلامشهر
doi
10.22059/ije.2017.60879چکیده
سکونتگاههای روستایی بیشتر در کنار منابع آبی اعم از آبهای سطحی یا منابع آبهای زیرزمینی شکل گرفتهاند. هدف از این مطالعه، شناخت منابع آب و تأثیر آن در توسعۀ نواحی روستایی بخش ززوماهرو است. در مقالۀ حاضر با کاربست شیوۀ تحلیلیـ توصیفی، ضمن بررسی مفاهیم توسعۀ پایدار روستایی؛ تأثیر منابع آب در توسعۀ روستایی بررسی میشود. بدینمنظور جمعآوری اطلاعات به دو صورت کتابخانهای و میدانی صورت گرفته و برای ارزیابی توان اکولوژیکی از مدل مخدوم و از روش کیفی قیاسی برای تعیین اولویت کاربریها و برای ترسیم نقشهها از نرمافزار GIS استفاده شده است. نتایج نشان داد بیشتر آب سطحی موجود بدون استفادۀ مناسب برای فعالیتهای اقتصادی بهویژه کشاورزی از منطقه خارج میشود. با ارزیابی توان اکولوژیکی مشخص شد که 8/2 درصد از مساحت بخش در سه طبقۀ ابتدایی کشاورزی قرار دارند؛ بدینمعنا که زمینهای کشاورزی در سطح بسیار خرد و پراکندهای قرار دارند. توسعۀ آبزیپروری با توجه به وجود منابع آب غنی و سایر شرایط وضعیت مساعدی برای توسعۀ فعالیتهای اقتصادی دارد بهطوری که 5/1 درصد از مساحت بخش که برابر 3211 هکتار است، شرایط کاملاً مساعدی برای توسعۀ این نوع کاربری دارد و 59708 هکتار که معادل 5/26 درصد از اراضی بخش است، قابلیت مناسبی برای گسترش آبزیپروری در سطح بخش داشته است.