بررسی تاثیر اجرای پروتکل کنترل درد، بی قراری و دلیریوم بر پیامدهای بیماران بد حال با سابقه ی سوء مصرف مواد اعتیاد اور در بخش مراقبت های ویژه
نویسندگان
1 استاد مراقبتهای ویژه، گروه بیهوشی، مرکز تحقیقات بیهوشی و مراقبت های ویژه، دانشگاه علوم پزشکی شیراز، شیراز، ایران
2 دانشیار جراحی مغز و اعصاب، گروه جراحی مغز و اعصاب، مرکز تحقیقات تروما، بیمارستان تروما شهید رجایی، بخش جراحی مغز و اعصاب، دانشگاه علوم پزشکی شیراز، شیراز، ایران
3 دانشیار مراقبت های ویژه، گروه بیهوشی، مرکز تحقیقات بیهوشی و مراقبت های ویژه، دانشگاه علوم پزشکی شیراز، شیراز، ایران
4 کارشناسی پرستاری، بیمارستان شهید رجایی، دانشگاه علوم پزشکی شیراز، شیراز، ایران
5 دانشیار مراقبت های ویژه ، گروه بیهوشی، مرکز تحقیقات تروما، دانشگاه علوم پزشکی شیراز، شیراز، ایران
6 متخصص بیهوشی، گروه بیهوشی، مرکز تحقیقات بیهوشی و مراقبت های ویژه، دانشگاه علوم پزشکی شیراز، شیراز، ایران
7 دکترای تخصصی آمارزیستی، مرکز تحقیقات بیهوشی و مراقبت های ویژه، دانشگاه علوم پزشکی شیراز، شیراز، ایران
8 کارشناسی پرستاری، بیمارستان شهید رجایی، دانشگاه علوم پزشکی شیراز، شیراز، ایران
doi
10.30476/smsj.2022.90406.1230چکیده
مقدمه: سوءمصرف مواد از مشکلاتی است که میتواند به کنترل نامناسب درد، بیقراری و هذیان منجر شود. در مطالعهی حاضر، تأثیر اجرای یک پروتکل در کنترل علائم محرومیت، درد، بیقراری و دلیریوم را بر بیماران مبتلا به سوءمصرف مواد در بخش مراقبتهای ویژه بررسی میکنیم.روشها: در این مطالعهی تجربی، 44 بیمار (هجده سال و بالاتر) وابسته به اپیوئید مطالعه شدند. درد و آرامبخشی در هر ساعت توسط مقیاس رفتاری درد و Richmond Agitation Sedation و دلیریوم هر هشت ساعت توسط Method-Confusion Assessment ارزیابی شدند و باتوجهبه نمرهی بهدستآمده، درمان بر اساس پروتکل دریافت شد. بر اساس نوع، دوز مخدر و نحوهی استفاده محاسبهی دوز متادون انجام شد. علائم احتمالی سندرم محرومیت و مصرف بیشازحد هر ساعت توسط پرستار بخش ارزیابی میشد.یافتهها: مدت اقامت در بخش مراقبت ویژه در گروه شاهد، هفده روز و در گروه مداخله هفت روز بود. بیماران در گروه مداخله، در مقایسه با گروه شاهد دوزهای پایینتری از متادون و پروپوفول در طول 72 ساعت اول بستری و فنتانیل کمتری بعد از 48 و 72 ساعت دریافت کردند (p<0.05). در گروه مداخله بیمارانی که در محدودهی قابل قبول درد و بیقراری قرار داشتند، بیشتر از گروه شاهد بودند p=0.001) و p=0.05).نتیجهگیری: تشخیص علائم محرومیت، درد، بیقراری و دلیریوم در بیماران با سوءمصرف مواد همراه با درمان مناسب و بهموقع میتواند در بهبود مراقبتهای پزشکی مفید باشد.
