ارائۀ روشی جدید بهمنظور ارزیابی آسیب پذیری آبخوان دشت مغان برمبنای ترکیب روش های دراستیک، سینتکس و اس آی.
نویسندگان
1 استادیار گروه علوم زمین، دانشکدۀ علوم طبیعی، دانشگاه تبریز
2 دانشجوی کارشناسی ارشد زمینشناسی زیستمحیطی، دانشکدۀ علوم طبیعی، دانشگاه تبریز
3 گروه مهندسی عمران، دانشکدۀ فنی و مهندسی، دانشگاه مراغه
4 استادیار گروه زمینشناسی، دانشکدۀ علوم، دانشگاه ارومیه
doi
10.22059/ije.2016.60345چکیده
رشد روزافزون جمعیت سبب افزایش فعالیتهای انسانی از جمله فعالیتهای کشاورزی و صنعتی شده و افزایش این فعالیتها و استفادۀ بیرویه از کودها، آفتکشها و حشرهکشها، موجب آلودگی خاک و آبهای زیرزمینی شده است. در این میان ارزیابی آسیبپذیری میتواند تأثیر بسزایی در مدیریت فعالیتهای آلاینده داشته باشد. در این پژوهش روش جدیدی برای ارزیابی آسیبپذیری دشت مغان بهعنوان اصلیترین تأمینکنندۀ تولیدات کشاورزی و دامپروری استان اردبیل، ارائه شده است. این روش از ترکیب وزندار سه روش رایج ارزیابی آسیبپذیری آبهای زیرزمینی DRASTIC، SINTACS و SI بهره میبرد. مقایسۀ نتایج بهدستآمده از روش پیشنهادی با دادههای میدانی غلظت نیترات که از 21 حلقه چاه در محدودۀ مطالعاتی در پاییز 1394 نمونهبرداری شده است، نشان میدهد روش پیشنهادی شاخص همبستگی بیشتری نسبت به دیگر روشهای DRASTIC، SINTACS و SI دارد. براساس این نتایج در روش پیشنهادی 41، 46 و 13 درصد از آبخوان دشت مغان بهترتیب در مناطق با آسیبپذیری کم، متوسط و زیاد واقع شده است. روششناسی ارائهشده در این تحقیق میتواند برای ارزیابی آسیبپذیری سایر آبخوانها نیز استفاده شود.