بازیگران مهم محیطی، ژنتیکی و فراژنتیکی در بیماری مالتیپل اسکلروزیز
نویسندگان
1 استادیار، گروه ژنتیک جانوری، دانشگاه یاسوج، یاسوج، ایران
2 دکتری، گروه زیست شناسی سلولی مولکولی و میکروبیولوژی، دانشکده علوم و فناوری های زیستی، دانشگاه اصفهان، اصفهان، ایران
3 دانشیار، گروه زیست شناسی سلولی مولکولی و میکروبیولوژی، دانشکده علوم و فناوری های زیستی، دانشگاه اصفهان، اصفهان، ایران
4 استاد، گروه نورولوژی، دانشکده پزشکی، دانشگاه علوم پزشکی اصفهان، اصفهان، ایران
doi
10.30476/smsj.2022.88902.1187چکیده
مالتیپل اسکلروزیس (ام . اس) یک بیماری خود ایمنی در سامانه عصبی مرکزی است که سامانه ایمنی سلولهای طبیعی بدن را تخریب میکند و منجر به عملکرد غیر نرمال پیشرونده عصبی میشود .اصطلاح ام . اس به پلاکهایی که در مادهی سفید مغز و طناب نخاعی بیماران ام . اس دیده میشود، اطلاق میگردد. تخریب سلولهای عصبی مغز میتواند باعث ظهور علائم بسیاری در بیماران ام . اس شامل خستگی، تاری دید در یک چشم، بی حسی یا مور مور شدن بخشی از بدن، ضعف قسمتی از بدن و از دست رفتن هماهنگی بدن شود. به غیر از مستعد بودن فرد از نظر ژنتیکی برای ابتلا به بیماری ام . اس، پژوهشگران معتقدند که برای ظهور بیماری ام . اس حداقل یک یا چند عامل محیطی لازم میباشد. شیوع بیماری در نقاط مختلف جهان متفاوت بوده و در برخی از مناطق اروپای غربی و شمال آمریکا، بروز و شیوع بیش از سایر نقاط جهان میباشد. سلولهای تنظیمی T نقش مهمی در ممانعت از بیماریهای خود ایمنی دارند. بنابر این، کاهش تعداد یا عملکرد این سلولها میتواند در بروز خود ایمنیها مؤثر باشد؛ به طوری که نقص این سلولها در بسیاری از بیماریهای خود ایمنی گزارش شده است. به کار بردن سامانههای زیستی برای درک بیماریهای عصب شناسی با در نظر گرفتن زمان به عنوان یک فاکتور کلیدی برای پژوهش سیر تکاملی بیماریزایی این بیماریها، از ارزش بالایی برخوردار است. این امید وجود دارد که با پژوهش و بررسی گستردهتر، درک بهتری نسبت به سازوکارهای موجود در بیماری ام. اس فراهم شود که راهکارهایی را در راستای بهبود این بیماری یا کاهش علائم آن فراهم کند