میزان اضطراب و عوامل موثر بر آن در پرستاران مراقبتکننده از بیماران مبتلا به کووید 19 در کشور ایران
نویسندگان
1 کارشناسی ارشد، کمیته تحقیقات دانشجویی، دانشکده پرستاری و مامایی حضرت فاطمه (س)، دانشگاه علوم پزشکی شیراز، شیراز، ایران
2 استادیار، مرکز تحقیقات مراقبت های روان جامعه نگر، گروه پرستاری، دانشکده پرستاری و مامایی حضرت فاطمه (س)، دانشگاه علوم پزشکی شیراز، شیراز، ایران
3 دانشیار ، مرکز تحقیقات مراقبت های روان جامعه نگر، گروه پرستاری، دانشکده پرستاری و مامایی حضرت فاطمه (س)، دانشگاه علوم پزشکی شیراز، شیراز، ایران
4 استادیار ، گروه پرستاری، دانشکده پرستاری و مامایی حضرت فاطمه (س)، دانشگاه علوم پزشکی شیراز، شیراز، ایران
5 دانشیار، مرکز تحقیقات روانپزشکی و علوم رفتاری، گروه روانپزشکی، دانشکده پزشکی، دانشگاه علوم پزشکی شیراز، شیراز، ایران
6 استاد، مرکز تحقیقات سلامت مادر و نوزاد، گروه کودکان، دانشکده پزشکی، دانشگاه علوم پزشکی شهید صدوقی یزد، یزد، ایران
doi
10.30476/smsj.2022.93819.1315چکیده
مقدمه: این روزها بحث بیماری کووید 19 موجی از نگرانی و ترس را در عموم مردم به ویژه پرستاران ایجاد کرده است. پرستاران گروه بزرگی از کادر درمان را شامل میشوند که اگر از سلامت روانی و جسمی مناسبی برخوردار نباشند قادر نخواهند بود مراقبت مطلوبی را به عمل آورند. بنابراین پژوهش حاضر با هدف تعیین میزان اضطراب و عوامل موثر بر آن در پرستاران مراقبت کننده از بیماران مبتلا به کووید 19 در بیمارستان های وابسته به دانشگاه علوم پزشکی شیراز و یزد طراحی شد.روش ها: این مطالعه توصیفی در سال 1399 به روش نمونه گیری تصادفی طبقهای چند مرحله ای انجام گردید. اطلاعات با استفاده از پرسشنامه دموگرافیک و پرسشنامه استاندارد اسپیل برگر جمع آوری و مورد تجزیه و تحلیل قرار گرفتند.یافته ها: میانگین نمره اضطراب آشکار و پنهان در پرستاران شهر شیراز به ترتیب 59/10±71/51 و 88/8± 28/44 و برای پرستاران شهر یزد به ترتیب 43/12±47/47 و 70/10±28/44 مشخص گردید. بر اساس نتایج مدل رگرسیون خطی عوامل تاثیرگذار بر اضطراب آشکار شامل: شهر محل خدمت، وضعیت تاهل، سن و تماس با بیمار مبتلا به کووید 19 به مدت حداقل 15 روز و عوامل تاثیر گذار بر اضطراب پنهان شامل: وضعیت تاهل و تماس با بیمار مبتلا به کووید 19 به مدت حداقل 15 روز بوده است.نتیجه گیری: با توجه به یافته های پژوهش حاضر، اهمیت حرفه پرستاری در چنین بحران ایجاد شدهای، لازم است مدیران در جهت افزایش سلامت روان این قشر از جامعه برنامهریزیهایی را به عمل آورند.
