ارزیابی تطبیقی ابعاد انتخاب مسکن در مناطق شهری (مورد: مناطق یک و 19 شهر تهران)
نویسندگان
1 استادیار پردیس فارابی دانشگاه تهران
2 دانشجو/دانشگاه تهران
doi
10.22080/shahr.1970.2113چکیده
انتخاب مسکن همواره منعکسکننده تأثیرات مشترک اولویتها، شرایط بازار، مقررات، در دسترس بودن، عوامل شخصی و داخلی و خارجی مانند شیوه زندگی و طبقه اجتماعی میباشد. بررسی ترجیحات مسکن مبنای علمی خوبی برای فرآیند برنامهریزی محیطیهای مسکونی است. شناسایی ابعاد کمی و کیفی مسکن، نقش مهمی در تصمیم سازی در برنامههای توسعه شهری، مکانیابی مسکن جدید و پروژههای نوسازی دارد. هدف این پژوهش، ارزیابی تطبیقی ابعاد انتخاب مسکن در مناطق یک و 19 شهر تهران است. در واقع پژوهش به دنبال بررسی این است که کدام یک از شاخصها در این دو منطقه در انتخاب مسکن اهمیت و اولویت بالاتری دارند تا در فرآیندهای برنامهریزی و توسعه شهری لحاظ شوند. تحقیق از نظر هدف کاربردی و از نظر روش، توصیفی–تحلیلی است. جامعه آماری ساکنان مناطق یک و 19 شهر تهران میباشند با توجه به فرمول کوکران حجم نمونه 384 بهدستآمده است. برای افزایش اعتبار دادهها هر منطقه 200 پرسشنامه به صورت تصادفی بین سرپرست خانوارها توضیح گردید. گردآوری دادهها از طریق پرسشنامهای با 4 شاخص (اجتماعی-فرهنگی، اقتصادی، کالبدی و محیطی) و 50 گویه انجام شده است که با استفاده از آزمونهای فریدمن، میانگین، آنووا و تی با دو نمونه مستقل تحلیل گردیده است. بر اساس نتایج بهدستآمده، در منطقه 19، بعد اقتصادی بالاترین میانگین (19/4) را به دست آورده است و بعد از آن شاخصهای کالبدی، فرهنگی و محیطی قرار دارند. در منطقه یک، بعد کالبدی با میانگین (92/3) بالاترین میانگین را دارد و بعد از آن شاخصهای اقتصادی، اجتماعی-فرهنگی و محیطی قرار گرفتند.