تحلیل ساختاری امامت شیعی در حکومت اسلامی در عصر غیبت با تکیه بر آراء امام خمینی (ره)
نویسندگان
1 استادیار گروه معارف، دانشکده ادبیات و علوم انسانی، دانشگاه لرستان، خرم آباد، ایران
doi
10.22034/jis.2023.382481.1879چکیده
موضوع حکومت در طول تاریخ بشر، از موضوعات مهم بوده که مسلمانان هم تلاش کردهاند سازمان سیاسی جوامع اسلامی را پیریزی کنند. شیعیان نیز «امامت» را به عنوان نمونه عالی دولت اسلامی و از ارکان اعتقادی برای اداره نظام سیاسی بعد از پیامبر(ص) میدانند که در عصر غیبت در قالب «ولایت فقیه» اعمال میشود. این پژوهش با رویکرد توصیفی-تحلیلی به بررسی «امامت» شیعی در بعد ساختارحکومت اسلامی در عصر غیبت از دیدگاه امام خمینی (ره) پرداخته و نتایج به دست آمده حاکی است که ولایتفقیه، رکن اصلی نظام شیعه در دورة غیبت و اساسیترین نهاد ملحوظ در ساختار نظام جمهوریاسلامی است که در عین سخن از تفکیک قوا، به دلیل جلوگیری از تمرکز نامشروع و فساد برانگیز قدرت، این قوا نسبت به رهبری دارای استقلال نیستند. در تفکر «ولایتفقیه» به لحاظ مرزهای قدرت، سه نظریه ملیگرایی اسلامی، صدور مطلقانقلاب و نظریه امالقری مطرح شده است که اندیشههای امام (ره) درباره مرزهای ملی یا فراملی قدرت، ظهورات متفاوتی دارد و در خصوص فعالیت سیاسی افراد معتقد است: احزاب و جمعیتها و انجمنهای سیاسی و اقلیتهای مذهبی تا مادامی که توطئه نکرده باشند، از آزادی برخوردارند.