ارتقای جان راهی به سوی ارتقای شادی(مبتنی بر سبک زندگی اسلامی با تاکید بر مثنوی معنوی مولوی)
نویسندگان
1 دانشجوی دکتری، گروه مشاوره ، دانشگاه علامه طباطبایی، تهران، ایران
2 هیات علمی دانشگاه تربیت مدرس و رییس پژوهشگاه علوم انسانی و مطالعات فرهنگی، تهران، ایران
3 استادتمام، گروه مشاوره، دانشکده روانشناسی و علوم تربیتی، دانشگاه علامه طباطبائی، تهران، ایران
4 استادتمام، گروه روانشناسی ، دانشکده روانشناسی و علوم تربیتی، دانشگاه علامه طباطبائی، تهران، ایران
5 استادتمام، گروه روانشناسی، دانشکده روانشناسی و علوم تربیتی، دانشگاه علامه طباطبائی، تهران، ایران
doi
چکیده
هدف: پژوهش حاضر با هدف بررسی ارتقای جان به عنوان ابزاری برای ارتقای شادی درونی و پایدار مبتنی بر آموزه های مولانا، انجام گرفته است.مواد و روش ها: پژوهش حاضر یک مطالعه اسنادی و کتابخانه ای است که به شیوه توصیفی- تحلیلی و مبتنی بر دفاتر مثنوی معنوی، انجام گرفته است.یافته ها: حاکی از آن است که از منظر مولانا، جان پدیده ای درونی، ذو مراتب، از جنس هشیاری و آگاهی است و همچنین جان سرچشمه شادی است لذا به میزان عبور از جان ها و یا همان هشیاری های سطح پایین تر و دستیابی به هشیاری سطح برتر و جان اصیل می توانیم شادی اصیل را ارتقاء دهیم.نتیجه گیری: به اذعان روانشناسی مثبت گرا و نتایج پژوهش های مرتبط، شادی های بیرونی حاصل از کامیابی ها و موفقیت های مادی، گذرا و ناپایدار هستند لذا به نظر می رسد توجه به آموزه های مبتنی بر ابعاد درونی و معنوی مانند عرفان و تصوف در سنت فرهنگی اسلام، برای ارتقاء شادی و همچنین تثبیت و پایداری آن لازم به نظر می رسد.چنانچه شادی مدنظر مولانا، شادی جان و پدیده ای معنوی و درونی است که به سان شادی های ناشی از دستاوردهای بیرونی، گذرا نیست و از آنجا که جان انسان ذومراتب است، متناسب با ارتقای جان، شادی اصیل درونی افزایش می یابد.