پیش بینی حساسیت به فرسایش آبکندی منطقۀ سیمره براساس مدل عامل قطعیت و تعیین اهمیت عوامل مؤثر بر آن
نویسندگان
1 استادیار گروه مرتع و آبخیزداری، دانشکدۀ کشاورزی، دانشگاه لرستان، خرمآباد
2 دانشجوی دکتری علوم و مهندسی آبخیزداری، دانشگاه لرستان، خرم آباد
3 دانشجوی کارشناسی ارشد مهندسی آبخیزداری، دانشگاه لرستان، خرم آباد
doi
10.22059/ije.2016.59192چکیده
فرسایش آبکندی با توجه به تخریب شدید اراضی در مناطق خشک و نیمهخشک، یک مشکل بزرگ در مدیریت منابع طبیعی و حفاظت خاک محسوب میشود. بنابراین، تعیین مناطق مستعد فرسایش آبکندی و شناسایی عوامل مؤثر بر آن میتواند به مدیران و تصمیمگیران کمک کند تا خطر وقوع این فرسایش را کاهش دهند. هدف تحقیق حاضر پیشبینی وقوع فرسایشهای آبکندی منطقۀ سیمرۀ استان لرستان براساس مدل عامل قطعیت و تعیین اهمیت هریک از عوامل محیطی مؤثر بر آن است. در ابتدا نقشۀ رستری متغیرهای مؤثر بر فرسایش آبکندی (ارتفاع، درجۀ شیب، جهت شیب، فاصله از رودخانه، شاخص رطوبت توپوگرافی، شاخص توان جریان، کاربری اراضی، خاکشناسی و سنگشناسی) در قالب پایگاه داده و سامانۀ اطلاعات جغرافیایی ساخته شد. براساس مطالعات میدانی، 100 موقعیت فرسایش آبکندی ثبت و بهصورت تصادفی دو گروه آموزش مدل (70 درصد آبکندها) و اعتبارسنجی مدل (30 درصد آبکندها) تقسیم شد. پس از محاسبۀ شاخصهای CF و Z مدل عامل قطعیت و واسنجی مدل، نقشۀ پیشبینی مناطق مستعد فرسایش آبکندی با استفاده از نرمافزارهای ArcGIS10.2 تهیه شد. نقشۀ نهایی براساس روش منحنی مشخصۀ عامل گیرنده (ROC) و دادههای آبکندی گروه اعتبارسنجی، ارزیابی و اعتبارسنجی شد. نتایج اعتبارسنجی نقشۀ پیشبینی مناطق مستعد فرسایش آبکندی نشان داد که دقت مدل عامل قطعیت6/85 درصد است. بنابراین، کارایی مدل عامل قطعیت برای پیشبینی مناطق مستعد وقوع فرسایش آبکندی تأیید شد. علاوه بر آن، نتایج آنالیز حساسیت مدل نشان داد که متغیرهای خاکشناسی، سنگشناسی و شیب زمین بیشترین تأثیر را بر دقت پیشبینی وقوع فرسایش آبکندی دارند.