تحلیل و مقایسه سبک معرفتشناسی دینی تعلیم و تربیت از نگاه مولوی و نظریهپردازان انتقادی
نویسندگان
1 دانشجوی دکتری، گروه فلسفه تعلیموتربیت، واحد اراک ، دانشگاه آزاد اسلامی،اراک، ایران
2 استادیار گروه علوم تربیتی، واحد اراک، دانشگاه آزاد اسلامی، اراک، ایران
3 استادیار، گروه علوم تربیتی دانشگاه پیام نور
4 استادیار، گروه علوم تربیتی، واحد اراک، دانشگاه آزاد اسلامی، اراک، ایران
doi
چکیده
هدف: این پژوهش با هدف تحلیل و مقایسه سبک معرفت شناسی تعلیم و تربیت از دیدگاه مولانا و نظریهپردازان انتقادی و تبیین دلالتهای تربیتی آن در آموزش و پرورش انجام گرفته است.مواد و روش ها: این مطالعه به روش کیفی – اسنادی انجام گرفته است. جامعه پژوهش را منابع انتشاریافته در حوزه معرفتشناسی تعلیم و تربیت مولانا و انتقادگرایان تشکیل داده است. نمونه پژوهش تا دستیابی به کفایت دادهها تداوم داشته، روش تجزیه و تحلیل دادهها توصیفی – تحلیلی بوده، در این رابطه از مدل کیفی کریپندورف پیروی شده است.یافته ها: نتایج تحقیق حاکی از آن است که در تعلیم و تربیت مولوی تهذیب نفس بر کسب معرفت اولویت دارد. در این سیر معرفتی از قوای حسی، عقلی، ادراکی، شهودی بهره برداری میشود تا متربی به وجود مطلق تقرب یابد. در معرفت شناسی تعلیم و تربیت انتقادگرایان برخلاف مولوی که تعلیم و تربیت را فردی میداند، معرفت شناسی را در بستر اجتماعی جستجو میکنند. آنها رهایی از سلطه، انتقاد از وضع موجود و بازآفرینی را به عنوان گفتمان معرفتشناسی میدانند.نتیجه گیری: در اندیشه تربیتی مولوی اصالت نفس، عشق به ذات ربوبی و قرب الهی حاکم است، درحالی که در اندیشه انتقادگرایان دگرسازی، تحول اجتماعی، کنش ارتباطی و اصلاح جامعه حاکم است.