هرمنوتیک حدس و گمانی بهمثابۀ روش پژوهش در علوم اجتماعی
نویسندگان
1 کارشناس پژوهشی پژوهشگاه علوم انسانی و مطالعات اجتماعی جهاد دانشگاهی و دانشجوی دکتری جامعهشناسی توسعة اجتماعی روستایی دانشگاه تهران
2 استاد گروه مطالعات توسعة اجتماعی دانشگاه تهران
3 دانشیار گروه مطالعات توسعة اجتماعی دانشگاه تهران
doi
10.22059/jisr.2018.202863.335چکیده
واژة «هرمنوتیک» این فکر را به ذهن القا میکند که در علوم انسانی و اجتماعی تنها یک رویکرد روششناسانة هرمنوتیکی وجود دارد. درحالیکه این رویکردهای بسیار متنوع هستند. در هرمنوتیک برای مطالعة زندگی اجتماعی از دو مدل هرمنوتیک بازیابی یا سنتی و هرمنوتیک حدس و گمانی یا معاصر استفاده میشود. رویکرد هرمنوتیک سنتی یکی از روشهای کیفی پژوهش در علوم اجتماعی برای دستیابی به معرفت دستاول از کنشگران اجتماعی است، اما هرمنوتیک معاصر یا حدس و گمانی از نحلههای متأخر هرمنوتیک است که هدف آن فهم جریان خودفهمی هرروزه و نفوذ به آن، همچنین نمایانکردن واقعیت و معنی صحیح و زیرین کنش اجتماعی است که در ارتباط میان پژوهشگر، زمینة اجتماعی و کنشگران اجتماعی بهوجود میآید. مقالة حاضر با استفاده از روش اسنادی، هرمنوتیک حدس و گمانی را که یکی از روشهای متناسب با پژوهشهای اجتماعی است، برجسته و معرفی کرده است. براساس یافتههای این پژوهش، ادعای هرمنوتیک حدس و گمانی این است که خودفهمی که هرمنوتیک سنتی یا بازیابی بر آن تأکید دارد، معیوب است و فهمی که با بهرهگیری از این نوع هرمنوتیک بهدست میآید تنها ماسکی از واقعیت زیرین است. این در حالی است که هدف علوم اجتماعی از منظر هرمنوتیک حدس و گمانی، نفوذکردن به جریان خودفهمی هرروزه، نمایانکردن واقعیت و معنی صحیح کنش اجتماعی است که خود این هدف، ارتباط تنگاتنگی با تأکید متفکران علم اجتماعی بر سیالیت زندگی روزمره دارد.