تعیین ارزش رجحانی گونههای مرتعی (منطقه زمینسنگ استان هرمزگان)
نویسندگان
1 استادیار پژوهش، مرکز تحقیقات و آموزش کشاورزی و منابع طبیعی استان هرمزگان، سازمان تحقیقات، آموزش و ترویج کشاورزی، بندرعباس، ایران.
2 دانشیار پژوهش، مؤسسه تحقیقات جنگلها و مراتع کشور، سازمان تحقیقات، آموزش و ترویج کشاورزی، تهران، ایران
3 استادیار پژوهش، مرکز تحقیقات و آموزش کشاورزی و منابع طبیعی استان هرمزگان، سازمان تحقیقات، آموزش و ترویج کشاورزی، بندرعباس، ایران
4 استادیار پژوهش، مؤسسه تحقیقات جنگلها و مراتع کشور، سازمان تحقیقات، آموزش و ترویج کشاورزی، تهران، ایران
doi
10.22092/ijrdr.2022.128065چکیده
یکی از فاکتورهای مهم در تعیین ظرفیت چرایی مراتع، تعیین ارزش رجحانی گیاهان مرتعی با توجه به نوع دام استفاده کننده از مرتع و تغییرات آن در طول فصل چرا میباشد. در این تحقیق، ارزش رجحانی گونههای مرتعی در مرتع زمینسنگ در استان هرمزگان در ماههای فصل چرا (دی تا اردیبهشت) و سالهای مختلف (1389-1386)، بررسی شد. برای تعیین ارزش رجحانی از روش درصد بهرهبرداری گونههای گیاهی و تعیین شاخص رجحان استفاده شد. نتایج در قالب طرح آماری اسپیلیت پلات در زمان در قالب طرح پایه بلوک کامل تصادفی در نرمافزار SAS مورد تجزیه و تحلیل قرار گرفت و میانگین آماری صفت مورد بررسی با آزمون LSD مورد مقایسه قرار گرفت. نتایج نشان داد که بیشترین ترجیح دام، در درجه اول از گونههای Aeluropus lagopoides و Atriplex leucoclada و در درجه دوم از گونه Alhagi graecorum است. کمترین درصد بهرهبرداری نیز از دو گونه Halocnemum strobilaceum و Desmostachya bipinnata بود. بر اساس طبقهبندی شاخص ارزش رجحانی، گونههای Aeluropus lagopoides و Atriplex leucoclada جز گونههای نسبتا خوشخوراک (رجحان نسبی)، گونههای Alhagi graecorum و Halocnemum strobilaceum جزو گونههای با خوشخوراکی متوسط (رجحان متوسط) و گونه Desmostachya bipinnata جزو گونههای تقریبا غیر خوشخوراک (اجتناب نسبی) بودند.
