حکمرانی موثر منابع آب با تقویت مشارکت جمعی در سیستم اجتماعی–اکولوژیکی ( منطقه مورد مطالعه: حوضه آبریز قرهسو)
نویسندگان
1 مهندسی محیط زیست-منابع آب، دانشکده محیط زیست، دانشگاه تهران، تهران، ایران.
2 مهندسی محیط زیست-منابع آب، دانشکده محیط زیست، دانشگاه تهران، تهران، ایران.
doi
10.22059/jwim.2025.394738.1227چکیده
با توجه به روند فزاینده و غیرقابل کنترل برداشت از منابع آب زیرزمینی، بازاندیشی در طراحی گزینه اقدامات موردنیاز برای مدیریت منابع آب با هدف بهرهمندی حداکثری از ظرفیت مشارکت جمعی بهرهبرداران ضروری است. این پژوهش با بهرهگیری از چارچوب سیستمهای اجتماعی–اکولوژیکی و فرضیات حاکم بر خودسازماندهی بازیگران، در نبود رویکردهای تحلیلی پیشنگر و نظاممند، به تحلیل نحوه تأثیرگذاری مداخلات سیاستی بر ۱۰ متغیر مؤثر بر ظرفیت مشارکت جمعی کشاورزان در حوضه آبریز قرهسو پرداخته است. بر این اساس، روابط علّی میان گزینههای اجرایی سند سازگاری با کمآبی با متغیرهای کلیدی مورد ارزیابی قرار گرفت. یافتهها نشان داد که در دوره ۱۸ ساله موردبررسی، پایداری اجتماعی در غیاب مشارکت جمعی و عدم همسویی هدفمند میان سیاستهای بخش آب و کشاورزی، تهدیدی برای پایداری اکولوژیکی در منطقه است. در سیستم اجتماعی–اکولوژیکی درهم تنیده حوضه قرهسو، حل این چالش نیازمند تحلیل اثر تجمعی مداخلات بر متغیرهای سیاستپذیر شامل "دانش بهرهبرداران"، "قوانین منتخب جمعی" ، "رهبران محلی"، "اعتماد کشاورزان" و "بهرهوری سیستم" و متغیرهای زمینهای شامل "اهمیت منبع برای کشاورز"، "تغییرپذیری آب زیرزمینی" و "تعداد خانوار کشاورزان" است. این پژوهش به شیوهای کاربردی امکان ارزیابی استقرار مدیریت مشارکتی آب در راستای اجرای بند "ت" ماده ۴۰ قانون برنامه پنج ساله هفتم پیشرفت را در حوضههای آبریز فراهم میسازد.