پیکرگردانی در منظومههای فارسی حماسة رامایانا
نویسندگان
1 دانشگاه یزد
2 دانشگاه یزد
3 دانشگاه یزد
doi
10.22067/jls.v0i0.68899چکیده
رامایانا، کهن ترین حماسة هندی است که آن را والمیکی به زبان سنسکریت بین قرون 5 تا 3 قبل از میلاد سروده و بعدها بهصورت منظوم و منثور به زبان فارسی برگردانده شده است. پدیدة پیکرگردانی از مهمترین ویژگی های اساطیر کهن است که جلوه های آن در نسخه های چهارگانة رامایانا بهوفور یافت میشود و کاربرد مظاهر پیکرگردانی و توجه مترجمان، در بازآفرینی بنمایه های پیکرگردانی در ترجمه های رامایانا نیازمند بررسی و واکاوی است. در این پژوهش، جلوههای پیکرگردانی ازجمله پیکرگردانی های خدایان به انسان، کائنات به انسان و حیوان، ایزدان و روحانیون، تغییر ظاهر، مسخ شدن، حیوانات شگفت انگیز و اساطیری، تغییر اندازه، طلسم و جادو، جاودانگی، جوانی و روئین تنی بررسی شده است. در این میان، شباهت محتوای حکایات منظومة گردهرداس و سپس نرگسستان با حماسة منثور نیز نموده خواهد شد. در این پژوهش که به روش کتابخانهای انجام میگیرد، ابتدا مقدماتی دربارة پیکرگردانی مطرح میشود، سپس جلوههای این گونة اساطیری از درون آثار مذکور استخراج و بررسی میگردد.